De muziek van Julian Thomas is vooral een antwoord op zijn ellendige jeugd. "Ik hoorde er niet bij'', zegt de zanger/pianist die een onderarm moet missen. Inmiddels is zijn eerste single ‘My Friend’ uit.
Componist en zanger/pianist Julian Thomas (28) uit Sittard heeft een deal met platenmaatschappij BMG gesloten. Inmiddels is zijn eerste single uit. "En als die loopt, komt er ook een album'', voegt hij toe. Julian, artiestennaam van Sjefke Backbier - klinkt inderdaad een stuk minder showy - timmerde de afgelopen jaren aan de weg als deelnemer aan de I-tour, een concerttour door Nederland van artiesten met een handicap. Julian is gehandicapt. Zo voelt hij zich niet. Julian mist zijn linkeronderarm. Die is afgestorven tijdens de zwangerschap. "Als mijn hand er door vuurwerk zou zijn afgegaan, dan voelde ik me waarschijnlijk wel gehandicapt, nu niet.''
Desondanks is zijn aangeboren afwijking de reden dat Julian nu zo intensief en vol passie met zijn eigen muziek bezig is. Want die muziek en zijn songteksten zijn vooral zijn antwoord op een ellendige jeugd. Zijn ouders, beiden maatschappelijk succesvol en perfectionistisch, wisten volgens hem niet goed raad met de 'onvolmaakte' Julian. "Ik was niet welkom. Ik heb nooit warmte gehad van mijn ouders. Ik hoorde er niet bij.'' Als achtjarig jochie wordt hij bij een tante ondergebracht, bij wie hij twee jaar verblijft. Daarna keert hij - na veel juridisch getouwtrek - terug bij zijn ouders, die nog drie kinderen hebben. Maar de ellende bleef.
Nooit heeft hij zich in het gezin op zijn gemak gevoeld. "Ik had het altijd gedaan. En met woorden kon ik niet op tegen m'n vader, die jurist is, ik moest het dus allemaal pikken. Wat kon ik doen?''
Zijn ongelukkige jeugd leidde toen hij begin twintig was tot een diepe crisis, die hij dankzij een intensieve psychotherapie te boven kwam. De muziek, die altijd al een belangrijke rol in zijn leven speelde, werd zijn uitingsvorm. Hij ontleende er bovendien zijn identiteit aan. "Ik creëerde mijn eigen planeet waarop ik muziek maakte. Op die planeet ben ik beter dan mijn vader. Hij kent de wereld van de 26 letters. Ik ken de wereld van de twaalf noten. Wat me met gewone taal niet lukte,lukt me wel met muziek.''
Hij leerde zichzelf 'tweehandig' piano spelen. Dat tweehandig klopt niet helemaal want aan zijn korte linkerarm zitten geen vingers, maar links doet wel nadrukkelijk mee. ,,Om het toch vol te laten klinken, doe ik met mijn rechterhand extra veel en ik gebruik wat meer de pedaal.''
Julian vervolgt: ,,Ik ging niet naar het conservatorium, omdat ik bang was dat mijn kern, mijn wereld, mijn planeet werd afgepakt en gekneed en gevormd en zo. Om dezelfde reden ging ik niet naar piano- of zangles. Er was voor mij maar een ding vertrouwd, zeker en warm: míjn muziek, gevormd door míjn verleden. Als mijn muziek beïnvloed zou worden door zangles, pianoles, Idols of wat dan ook, dan zou het niet meer mijn verleden zijn.''
Bron: De Limburger
