Ook was hij scenarioschrijver voor Grijpstra en de Gier en de film ‘Lek’. Hij weet als geen ander wat een politieserie nodig heeft om te scoren. Simon is net klaar met de misdaadkomedie Famous Last Words, met in de hoofdrol Acda en De Munnik. Dick Maas gaat het verfilmen. Blijkbaar zit het genre ‘misdaadkomedie’ na ‘Vet Hard’ in de lift. Simon weet genoeg over criminelen, aangezien hij nog steeds actief is als rechercheur zware zaken in de binnenstad van Amsterdam.

Simon heeft ook een boek geschreven: ‘Cop vs Killer”. Hierin worden vier dagen en nachten uit het leven van een meedogenloze crimineel, op wie door iedereen jacht wordt gemaakt beschreven. Mirko Narain moet anderen vermoorden om zelf in leven te blijven. Hij leeft in een wereld van ‘hij of ik’. Vier dagen en nachten uit het leven van een rechercheur, die jaagt op een keiharde crimineel.

Boeken schrijven is volgens Simon veel makkelijker dan een scenario, aangezien je het veel gekker mag maken dan bij een scenario, waarbij je te maken hebt met veel te veel budgettaire restricties. Voor de film ‘Lek’ heeft Simon destijds een Gouden Kalf gekregen voor beste scenario (samen met Jean v/d Velde). Lek werd wel gezien als eerste echte politiefilm op Amerikaanse leest geschoeid. Dit i.p.v. de politiefilms waarvan steevast gezegd werd “leuk voor een Nederlandse film”, aldus Simon. Het Gouden Kalf leverde niet echt meteen extra schrijfklussen op.

Het scenario-schrijfproces begint met een ruw idee, daarna wordt er een eerste versie uitgewerkt. Dan kijken er verschillende mensen naar zoals de regisseur, producent en dan wordt het nog wel een 2 of 3 keer herschreven. De spanning zit er volgens Simon in dat hij met de beperkingen die het budget hem oplegt toch een mooie aflevering kan maken. Als je de gemiddelde politieserie bekijkt en je let erop, dan valt het deze redacteur in ieder geval op dat de meeste scènes zich gewoon op een vaste locatie afspelen, zonder achtervolgingen en ander spectaculairs. De meeste scènes spelen zich gewoon vrij statisch af in verhoorkamers, politiebureau / kantoor, bij verdachten thuis of op de moordplek.

Volgens Simon zijn er twee soorten politieseries: 1) de crimi variant, of de ‘whodunnit’, waarbij de kijker zelf kan mee-puzzlen, wie hij denkt dat de dader is. De zaak staat hier centraal. 2) de Engelse variant, waarbij de hoofdpersoon (de detective/rechercheur) centraal staat. Hierbij is vaak de ‘zaak’ van secundair belang en gaat het veel meer om de sympathie die de kijker krijgt voor de hoofdpersoon. Bijvoorbeel inspector Morse en Frost. Voor de Cock krijgt de kijker volgens Simon veel minder sympathie, daar draait het om de zaak.

Inmiddels is Simon naar eigen zeggen dermate beroeps gedeformeerd, dat hij niet meer normaal naar een serie of film kan kijken. Hij vult elke zin of scène automatisch aan. Als zijn suggestie blijkt te kloppen, vindt ‘ie de serie slecht: te voorspelbaar.

De series uit Engeland en de VS vindt hij veel beter en die zien er ook een stuk beter uit, aangezien men dar gewoon veel meer geld heeft om een aflevering te maken. Simon heeft echter geen Hollywood aspiraties, aangezien het dar alleen maar gaat om ‘veel geld maken’.