Olga Madsen meer dan Moeder van de Nederlandse soap
Woensdag overleed Olga Madsen. Ze stond bekend als de Moeder van de Nederlandse Soap, maar Olga was veel meer dan dat.
Gerelateerde artikelen:
Olga Madsen overleden Na een opleiding aan de Nederlandse Filmacademie trok Olga Madsen vanaf de vroege jaren zeventig op met een nieuwe generatie cineasten, makers van spraakmakende films, waaronder Wim Verstappen, Pim de la Parra en Frans Weisz. Van regie-assistent ontwikkelde zij zich al snel tot zelfstandig regisseur en schreef ze, vaak samen met anderen, haar eigen scenario’s. Haar eersteling: Straf (1974), een korte speelfilm over een meisje dat de viool van haar vader vernielt, was meteen goed voor een Zilveren Beer in Berlijn. Na enkele elkaar snel opvolgende korte speelfilms en documentaires, waaronder Uit Eigen Beweging, over het prille begin en de nadagen van een danserscarričre, en voor NOS Beeldspraak over de schrijvers Italo Svevo en H.J.A. Hofland, bracht ze in 1980 haar eerste lange film uit: Gekkenbriefje (scenario en regie), naar de novelle van Ger Verrips. Intussen was ze ook actief als producent, zowel voor haar eigen films als voor die van o.a. Ate de Jong (Blindgangers), Frans Bromet (Tip van de Sluier) en Erik van Zuylen (De Anna). Daarnaast fungeerde ze als bestuurslid van het Fonds voor de Nederlandse Film en doceerde ze vijf jaar regie aan de Filmacademie. In de jaren 80 ontwikkelde ze voor de NOS een televisiebewerkingen van twee toneelproducties: Vondel’s Adam in Ballingschap (Publiekstheater, Hans Croiset) en Goethe’s Faust (De Appel, Hans Croiset), de laatste goed voor vijf uur televisie. In 1990 stond Olga, overigens tot haar eigen verbazing, ineens aan de wieg van de eerste Nederlandse serie in een nieuw genre: de 'soap', als scriptschrijver (met Coby Peelen en Rogier Proper) en 'creative producer' van Goede Tijden Slechte Tijden. Daarna kwam Goudkust en was ze enkele jaren directeur drama bij Joop van den Ende Producties. Niet iedereen nam haar die betrokkenheid bij deze ongekend succesvolle series in dank af. Volgens Olga Madsen zelf vooral omdat men ze niet als een volstrekt eigen genre, met eigen wetten en maatstaven, wilde herkennen. Haar definitie van de soap: 'een naďef, door dialoog en beeld verteld verhaal, waarin reële personages het meest onwaarschijnlijke waarschijnlijk doen lijken' hing in de Aalsmeerse studio’s van GTST trots aan de muur. Op geheel andere voorwaarden regisseerde ze, ook voor Joop van den Ende, de vierdelige televisieserie Wilhelmina, gebaseerd op het toneelstuk van Ton Vorstenbosch. De laatste jaren was Olga intensief betrokken bij de totstandkoming van tal van films, als meedenker voor producenten en scriptschrijvers, waaronder De Tweeling en Bride Flight voor IDTV en De Storm voor NL Film. Op tv zagen we haar voor het laatst aan tafel bij Paul & Witteman, bij de dood van Antonie Kamerling, die zijn carričre in de cast van GTST begon. Olga Madsen leed al geruime tijd aan een chronische longziekte die haar uiteindelijk fataal werd, op krap een maand van haar 65ste verjaardag.
Olga Madsen overleden Na een opleiding aan de Nederlandse Filmacademie trok Olga Madsen vanaf de vroege jaren zeventig op met een nieuwe generatie cineasten, makers van spraakmakende films, waaronder Wim Verstappen, Pim de la Parra en Frans Weisz. Van regie-assistent ontwikkelde zij zich al snel tot zelfstandig regisseur en schreef ze, vaak samen met anderen, haar eigen scenario’s. Haar eersteling: Straf (1974), een korte speelfilm over een meisje dat de viool van haar vader vernielt, was meteen goed voor een Zilveren Beer in Berlijn. Na enkele elkaar snel opvolgende korte speelfilms en documentaires, waaronder Uit Eigen Beweging, over het prille begin en de nadagen van een danserscarričre, en voor NOS Beeldspraak over de schrijvers Italo Svevo en H.J.A. Hofland, bracht ze in 1980 haar eerste lange film uit: Gekkenbriefje (scenario en regie), naar de novelle van Ger Verrips. Intussen was ze ook actief als producent, zowel voor haar eigen films als voor die van o.a. Ate de Jong (Blindgangers), Frans Bromet (Tip van de Sluier) en Erik van Zuylen (De Anna). Daarnaast fungeerde ze als bestuurslid van het Fonds voor de Nederlandse Film en doceerde ze vijf jaar regie aan de Filmacademie. In de jaren 80 ontwikkelde ze voor de NOS een televisiebewerkingen van twee toneelproducties: Vondel’s Adam in Ballingschap (Publiekstheater, Hans Croiset) en Goethe’s Faust (De Appel, Hans Croiset), de laatste goed voor vijf uur televisie. In 1990 stond Olga, overigens tot haar eigen verbazing, ineens aan de wieg van de eerste Nederlandse serie in een nieuw genre: de 'soap', als scriptschrijver (met Coby Peelen en Rogier Proper) en 'creative producer' van Goede Tijden Slechte Tijden. Daarna kwam Goudkust en was ze enkele jaren directeur drama bij Joop van den Ende Producties. Niet iedereen nam haar die betrokkenheid bij deze ongekend succesvolle series in dank af. Volgens Olga Madsen zelf vooral omdat men ze niet als een volstrekt eigen genre, met eigen wetten en maatstaven, wilde herkennen. Haar definitie van de soap: 'een naďef, door dialoog en beeld verteld verhaal, waarin reële personages het meest onwaarschijnlijke waarschijnlijk doen lijken' hing in de Aalsmeerse studio’s van GTST trots aan de muur. Op geheel andere voorwaarden regisseerde ze, ook voor Joop van den Ende, de vierdelige televisieserie Wilhelmina, gebaseerd op het toneelstuk van Ton Vorstenbosch. De laatste jaren was Olga intensief betrokken bij de totstandkoming van tal van films, als meedenker voor producenten en scriptschrijvers, waaronder De Tweeling en Bride Flight voor IDTV en De Storm voor NL Film. Op tv zagen we haar voor het laatst aan tafel bij Paul & Witteman, bij de dood van Antonie Kamerling, die zijn carričre in de cast van GTST begon. Olga Madsen leed al geruime tijd aan een chronische longziekte die haar uiteindelijk fataal werd, op krap een maand van haar 65ste verjaardag.
Laatst gewijzigd: donderdag 15 december 2011, 15:35
