TOO COOL FOR SCHOOL - 21 JUMP STREET Het was augustus 1992 en ik ging voor het eerst naar de middelbare school. Ik ben de oudste thuis, dus geen doorgewinterde oudere broers of zussen die mij wegwijs konden maken in de nieuwe wereld die ik schoorvoetend ging betreden. En niemand die mij uit kon leggen hoe ik daar voor de dag moest komen. Ik liet me daarom gewillig leiden door mijn moeder, want de puber in mij was nog lang niet ontwaakt en ik was er heilig van overtuigd dat die wijze vrouw het allemaal wel zou weten.

Het resultaat was dat ik met een oerlelijke, leren boekentas op school verscheen. Je weet wel zo’n ouderwets log ding dat je met moeite onder je snelbinders gepropt kreeg en dat je aan een handvat vast moest houden. Een handvat ja. En al die dikke boeken, die je in je eerste jaar nog braaf dagelijks mee naar school zeulde, zorgden er natuurlijk voor dat die tas loodzwaar was. Dus je helde één kant op als je met schooltas in de hand door de gang strompelde. Ik geloof dat ik het drie weken heb volgehouden. Toen is de tas weggemoffeld onder bed en stapte ik over op een rugzak. Niet zo’n hippe Eastpak waar sommige klasgenootjes mee pronkten, maar gewoon eentje van de Hema. Een leren zelfs, want mijn moeder had uiteraard nog steeds wat in de melk te brokkelen. Maar ach, alles beter dan die suffe boekentas.

Ik keek dan ook vreemd op toen een vriendin laatst voor haar verjaardag exact zo’n tas verlangde. Blijkbaar is de boekentas waar ik me ooit voor schaamde, nu een item waar je mee gezien kan worden. Accessoires waarvan je destijds zeker wist dat je daarmee het pispaaltje van de klas zou worden zijn nu hartstikke trendy. Kijk maar naar bepaalde monturen waar je hipsters mee door de stad ziet cruisen. Die hoefde ik in 1992 echt niet op mijn neus te zetten. Al deed ik dat overigens wel, want ik moet bekennen dat ik in mijn brugklasjaar nog een enorme paarse bril had. Maar goed, twintig jaar later is alles anders. De nerd is koning. Lang leve de nerd.

Zo ook in 21 Jump Street. In de geslaagde actiekomedie die gebaseerd is op de gelijknamige serie die eind jaren tachtig op de buis verscheen en van Johnny Depp tegen wil en dank een tieneridool maakte, moeten de jonge, onervaren agenten Schmidt (Jonah Hill) en Jenko (Channing Tatum) undercover op een middelbare school om zo een drugsbende op te rollen. Het lijkt een eitje om zich onopvallend tussen de scholieren te begeven, maar er blijkt veel veranderd sinds hun tijd in de schoolbanken. Een rugzak laat je niet meer nonchalant losjes over één schouder bungelen. Nee, die draag je gewoon op je rug. Indruk maak je niet meer met stoere auto’s en door gedesinteresseerd te zitten rellen tijdens de les. Nee, de cool kids maken zich zorgen om het milieu en zitten bij de theaterclub.

De breedgeschouderde Jenko weet niet wat hem overkomt als de mollige Schmidt, vroeger het doelwit van pesterijen - ineens populairder is dan hij. De rollen zijn omgedraaid en dat levert veel komische momenten op. Het is opnieuw aftasten wat ze moeten doen om erbij te horen, waardoor allerlei puberale onzekerheden weer de kop opsteken. De schoolgangen zijn nog steeds een jungle, maar de spelregels zijn veranderd en daar maakt 21 Jump Street op een leuke manier gebruik van. Uiteindelijk doen ze maar wat, die twee eigenaardige agenten die zichzelf zo graag willen bewijzen. Heerlijk herkenbaar, want wie deed dat in zijn tienerjaren nou eigenlijk niet.

Archief
BOEK VS. FILM
DE ZWANGERSCHAP VAN CAMERON DIAZ
GLAMOUR IN CANNES
CULTURE CLASH
ZOMER BLOCKBUSTERS
DUTCH DELIGHT IN HOLLYWOOD
OSCAR WEETJES
OUDERWETSE PAARDENLIEFHEBBERS
TIEN MEMORABELE OSCAR MOMENTEN
DE MAGISCHE FILMLESSEN VAN MARTIN SCORSESE
BEZIGHEIDSTHERAPIE VOOR BRAD PITT