Het draait allang niet meer om Uruzgan
De kabinetscrisis in slow motion
De eerste Nederlandse militairen stapten in maart 2006 in het vliegtuig naar Uruzgan. De groep maakte kwartier voor de Nederlandse missie, die op 1 augustus begon. De missie in de zuidelijke Afghaanse provincie telt nu zo’n 1200 man en zijn verdeeld over twee locaties: Tarin Kowt en Deh Rawod.
De totale kosten van de missie komen uit boven de 1 miljard euro. In 2007 beraamde Balkenende het prijskaartje van de verlening van twee jaar op 640 miljoen euro. Voor de eerste twee jaar was de regering 'enkele tientallen miljoenen euro’s minder' kwijt.
Nederland beloofde de NAVO-partners om twee jaar de leiding te nemen over de ISAF-wederopbouwmissie in het zuiden van Afghanistan. Het oorspronkelijke plan zou tot de zomer van 2008 duren, maar de overheid verlengde het mandaat tot eind 2010.
En op 8 februari lag daar dan de brief van de NAVO. Een getikte brief van twee kantjes met handtekening van chef Rasmussen. Of Nederland langer zou willen blijven met zo’n 80 opleiders en 500 tot 600 andere militairen?
Met de verkiezingen in het achterhoofd bakkeleien de politici verder. De partijen tegen een langer verblijf in Uruzgan zijn nu in de meerderheid. De PvdA, Christenunie, D66, PVV, SP, GroenLinks, PvdD en Verdonk hebben samen 86 zetels. Het CDA en VVD zijn voor, maar zijn in de minderheid met 62 zetels.
