Interview met pedofiel P.: 'Je zit in een isolement'

Wanneer ontdekte je dat je niet op mensen van je eigen leeftijd viel?

Ik was eerst verliefd op meisjes, daarna op een jongen. Toen was ik een jaar of 13. Toen ik ouder werd, bleven dat jongens van 12 of jonger. En toen ik 16 was, kreeg ik in de gaten dat er iets vreemds aan de hand was. Het duurde heel lang voordat ik iets doorhad. Achteraf vraag ik me af waarom ik niet eerder in de gaten heb gehad dat het pedofiele gevoelens waren, maar je wilt ook niet dat het zo is natuurlijk. Je houdt heel lang vol "ik zal wel homo zijn". Pas toen ik 16 was, kende ik het woord pedofiel. Toen erkende ik: zo is het nou eenmaal.

Wat voelde je?

Ik was verliefd op jongens, maar ik vond ze ook seksueel aantrekkelijk. Dat verliefd zijn was heel romantisch, op school naar jongens kijken. Toen ik merkte dat ik ze seksueel ook aantrekkelijk vond, viel het kwartje. Pas toen ik jongens in de brugklas leuk bleef vinden en ik zelf in de vijfde zal, dacht ik: "Dit klopt niet, hier is iets raars aan de hand".

Wat deed je toen?

In eerste instantie niets. Later hebben mijn ouders het ontdekt. Die zijn naar de huisarts geweest. Ik heb boeken laten rondslingeren; ik kan me echt niet meer bedenken of ik dat nou expres deed of niet. Ik deed in ieder geval niet meer mijn best om ze te verbergen, en ze hebben ze ontdekt.

Hoe reageerden ze?

Mijn ouders hadden al wel in de gaten dat er iets niet klopte, want ik was niet heel erg blij meer, ik was heel erg veranderd in die tijd. De huisarts heeft ze daar niet mee kunnen helpen. Hij wist niemand om ze naar door te verwijzen en hij wist er zelf ook niets over. Dat is meteen gestrand. Mijn ouders hebben ook verder gezocht en gebeld, maar er was niemand. Ze werden steeds doorverwezen, maar goede hulp leek er niet te zijn.

Hoe stond jij er tegenover?

Dubbel. Ik heb al heel vroeg gesnapt dat het niet erg was zo lang ik er niets mee deed. Maar je zit in een isolement, want je kunt er niet over praten. Ook niet met mijn ouders; het bleef een taboe-onderwerp. Bij vrienden en familie is het onmogelijk om het ter sprake te brengen. Je schaamt je. Je weet hoe mensen over dat onderwerp denken. Je bent heel bang dat wanneer je vertelt dat je die gevoelens hebt, zij onmiddellijk denken dat je ook wel allemaal dingen fout zal doen. Dat je seks zult hebben gehad met kinderen of seks gaat hebben met kinderen.

Dacht je dat zelf ook?

Ik heb in eerste instantie altijd zeker geweten dat ik dat niet zou doen. Maar je hoort om je heen, in de media, alleen maar dat mensen die pedofiel zijn seks hebben met kinderen. Dat had een heel slechte invloed op mij. Ik heb uiteindelijk nooit wat gedaan; ik heb nooit seks met een kind gehad. Maar toen was er wel een soort risico. Je wordt onverschillig en cynisch van het gevoel dat je een soort noodlot overkomt als 16-jarige, en je hebt geen idee, je hebt er geen verzet tegen.

Was dat een angst die je had, dat je dat op een dag zou gaan doen?

Het is heel raar, want eigenlijk wist ik zeker dat ik dat niet zou gaan doen. Ik was een heel brave jongen, ik deed nooit iets fout. Maar gek genoeg, als ik nu terugdenk aan die tijd, dan ging je dat toch denken. Ik heb het de afgelopen dagen ook aan vrienden gevraagd met dezelfde gevoelens, en die ervaring heeft iedereen. Dat je in eerste instantie denkt, ik heb dit, wat maakt het verder uit, ik kan er goed mee omgaan. Maar dat je toch wordt beïnvloed door de manier waarop er in de media mee wordt omgegaan.

En wat is dat dan? De angst dat je zelf een soort monster wordt of zo?

Dat het normaal lijkt dat iedereen met die gevoelens uiteindelijk iets gaat doen. Dat heeft een heel slechte invloed, want op het moment dat je zelf een soort noodlotsidee krijgt, dan stomp je af. Doordat je vervreemdt van je eigen omgeving. Althans ik dan. Andere mensen hebben er minder last van gehad. Maar dat je de hele tijd als je met vrienden omgaat denkt: "O jee, als ze dit van mij zouden weten, dan zouden ze niet op deze manier met mij omgaan. Zij snappen een groot deel van mij niet, en dat kennen ze niet." Dat zet je in een isolement, en dat is totaal onnodig naar mijn idee achteraf. Want toen ik het eenmaal wel tegen vrienden had verteld en het wel een bespreekbaar onderwerp was geworden, was het al vrij snel helemaal geen probleem meer. Ik weet van mezelf dat ik goed met die gevoelens omga en nooit iets fout zal doen. Er was eigenlijk geen probleem, maar toch kreeg je als jongere het idee dat het een heel groot probleem was.

Wat voor soort hulp zou jij gehad hebben willen hebben in die tijd?

Eigenlijk iemand die het beeld dat ik van mezelf had, bevestigde, dus iemand die mij had gezegd "Wat zit je nou te zeuren, je gaat goed met je gevoelens om dus er is eigenlijk geen probleem". Iemand had me toen moeten zeggen "Er is geen probleem". En dat had gekund als ik toen andere pedofielen had gezien die een heel normaal leven hadden en goed omgingen met hun gevoelens.

Maar jij had alleen slechte voorbeelden uit de media?

Ja, je hebt uitsluitend slechte voorbeelden. Alles wat je hoort over het onderwerp zijn altijd mensen die seks hebben gehad met kinderen. En nooit mensen die een normaal leven leiden en gewoon goed omgaan met hun gevoelens.

En wat is in jouw ogen goed omgaan met je gevoelens?

Geen seks hebben. En een normaal leven leiden. Die gevoelens een plaats geven en zorgen dat het je niet meer hindert, en dat het alleen maar iets moois is en iets leuks. En dat kan heel makkelijk.

Wat voor soort hulpverlener zou je in die tijd gehad hebben willen hebben?

Dat weet ik niet. Dat doet er ook niet toe als hij er maar open voor staat en er over kan praten. Iemand die toegankelijk is, die je makkelijk bereiken kan. Ik weet niet of dat per se een specialist moet zijn of zo. In ieder geval iets.

Je zei dat je ouders op zoek gingen maar niks vonden?

Ja, voor mij was het een probleem, maar voor hen was het misschien nog een veel groter probleem. Want zij hebben er tot op de dag van vandaag met niemand over kunnen praten. Mijn moeder vertelde gisteren: "Wij waren een heel probleemloos gezin en alles was leuk en vrolijk en ineens was dit er". Dat heeft alles heel zwaar gemaakt, en dat was onnodig want het was eigenlijk geen probleem. Dat was het vreemde achteraf. Omdat je niet weet hoe je ermee moet omgaan, wordt het een heel zwaar iets.

Mijn ouders hadden heel veel vertrouwen in mij en gingen er ook van uit dat ik nooit iets fout zou doen. Maar toch omdat je voortdurend wordt geconfronteerd met mensen die wel dingen fout doen, word je toch bang. Zij hebben die angst denk ik altijd wel gehouden, ondanks hun vertrouwen dat ik toch niets fout doe, maar toch.

Denk je dat er mensen zijn die wel de fout in gaan als je ze geen hulp biedt?

Dat risico bestaat ja.

Waarom? Als je de overtuiging hebt 'ik doe toch niets mis'?

Omdat je niet van iemand van 16 of 17 jaar kunt verwachten dat hij in een totaal isolement in staat is tot het maken van een eigen moraal. Je moet jezelf dingen toestaan, je moet jezelf toestaan dat je verliefd bent op een jongen van 11, want daar is niks mis mee. Maar dan moet je wel weten waar je grenzen zijn. En niet iedere jongen van 16, 17 is in staat om dat te doen als je de hele maatschappij in je nek hebt als het ware.

Kan het helpen als je een hulpverlener hebt die jou die grenzen kan laten zien?

Voor sommigen, ja. Er zijn ook pedo's die zonder kunnen. Maar de mensen die er wel last van hebben, moet je wel iets bieden op zo'n moment. Nu is er niets.

Hoe ver ben je zelf gegaan om die grens op te zoeken?

Ik ben alleen maar verliefd geweest en heb op afstand gekeken naar jongens. Erover gefantaseerd en zo. Maar ik heb verder nooit jongens benaderd, of wat dan ook. Zo was ik ook niet. Ik was een vrij verlegen teruggetrokken jongen en ik ging niet zo makkelijk op mensen af. En dat is denk ik ook wel mijn geluk geweest.

En ook, als je verliefd bent, dan stap je niet zomaar op iemand af om hem het bed in te trekken. Zo werkt dat voor mij helemaal niet.

Hoe kijk je aan tegen de hele zaak rond Robert M.?

Ik denk over hem hetzelfde als bijna iedereen wel denkt. En ik weet niet of zo iemand baat had gehad bij hulp. Ik bedoel, ook al bied je hulp, dit soort zaken zal altijd wel blijven bestaan. Die zul je niet altijd kunnen voorkomen, maar andere mensen zul je misschien wel kunnen helpen. Dus je moet er misschien ook niet te grote verwachtingen van hebben. Maar er is heel veel te winnen met goede hulpverlening. De meeste mensen met deze gevoelens zullen nooit een Robert M. worden, maar dat moet je dan wel horen op die leeftijd van een hulpverlener.