Hoe werkt een 'police lineup'?
We kennen het allemaal van politieseries en -films: de politie plaatst een verdachte tussen enkele andere mensen en laat een slachtoffer of getuige aanwijzen wie volgens hem de dader is. Dit is de VS een veelgebruikte manier om daders te identificeren.
Controversieel
In de VS pleiten strafrechtadvocaten om de line-up te hervormen. Zij stellen dat getuigen en slachtoffers geneigd zijn om altijd een dader aan te wijzen, ook al zijn ze niet zeker van hun zaak. Daarom zijn er mensen onterecht veroordeeld. Uit een onderzoek in de Amerikaanse staat Illinois bleek in 2006 dat in 60% van 700 line-ups getuigen de juiste dader aanwezen.
Geen suggestieve vragen
Om het zo eerlijk mogelijk te laten verlopen, is zo'n line-up aan strenge regels gebonden. Zo mag de verdachte niet opvallen tussen de anderen; alle personen in de line-up moeten op elkaar lijken. De politie mag ook geen suggestieve vragen stellen aan degene die de identificatie doet. De identificatie wordt altijd zo gedaan dat de mensen in de lineup de getuige niet kunnen zien, om de getuige te beschermen.
Hoe komt de politie aan mensen voor de line-up?
Naast een verdachte moeten er uiteraard ook mensen in de line-up staan die niets met het vergrijp te maken hebben. Daarvoor stelt de politie vaak mensen op die vastzitten voor andere zaken. Ook wordt soms de hulp van acteurs ingeroepen.
Nederland
Ook de Nederlandse politie maakt gebruik van de line-up. Hier wordt dat een 'Osloconfrontatie' genoemd. Die naam is ontleend aan de Noorse hoofdstad Oslo, waar in 1933 de voorschriften voor de confrontatie voor het eerst werden vastgelegd. Deze zijn in 1937 overgenomen door justitie in Nederland.
