Bonjour Vacansoleil: Vadertje, wat doe je?
Wat blijft jou, los van de wedstrijd, vooral bij?
Mensen nemen soms enorme risico's langs het parcours. Dat viel me gisteren ook weer op tijdens de slotklim. Tuurlijk geven al die aanmoedigingen je moraal. Maar sommige mensen staat met cameraatjes midden op de weg en springen op het allerlaatste moment pas opzij. Echt levensgevaarlijk. Ik rij altijd maar recht op hen af in de hoop dat ze aan de kant gaan. Ook gevaarlijk: ouders die hun kinderen niet in de gaten houden als het peloton langs raast. Dan denk ik: vadertje, moedertje, waar ben je mee bezig?
Dat laatste geldt ook voor jouw prestaties in de Tour: vadertje, waar ben je mee bezig?
Ik had niet verwacht dat ik in m’n eerste grote wielerronde plotseling de beste Nederlander zou zijn in het klassement. Ik ben niet naar de Tour gekomen voor het klassement, maar om te leren. Nu sta ik 27ste! Het gaat boven verwachting, al dringt het nog niet echt tot me door. Het kan trouwens nog beter. Gister op Luz-Ardiden was ik ronduit teleurgesteld. Ik heb te veel krachten verspeeld door tijdens de eerste klim nog eten en drinken bij de ploegleidersauto te halen. Ik zal niet zeggen dat ik anders gewonnen had, maar ik had wel hoger kunnen eindigen.
Wie tip jij als winnaar voor vandaag?
Iemand die je eigenlijk niet zou verwachten in het hooggebergte: Philippe Gilbert. Gister heeft hij iedereen verrast door zo lang mee te zitten. De rit van zaterdag is waarschijnlijk te lastig voor hem. Maar vandaag met maar één zware klim, geef ik 'm kans.
Wat is jouw 'mentale krachtvoer'?
M'n gezin. Drie weken zonder m'n vriendin en m'n zoontje…dat is lang. Ze komen zaterdag kijken; daar verheug ik me op. We bellen elke dag. M'n zoontje is nu drie jaar. Hij vraagt telkens: "Papa, wanneer kom je nou weer naar huis toe?" Erg lastig hoor!! Ik hoop dat hij trots is als hij z’n vader zaterdag in de Tour de France ziet fietsen.
