De geest van Conny
Vandaag precies een jaar geleden overleed Conny Mus. Een hartstilstand werd hem fataal. Sinds een half jaar vul ik de grote schoenen die Conny achterliet als correspondent voor het RTL Nieuws. Bijna overal waar ik kom, merk ik dat zijn geest nooit ver weg is. Gelukkig.
Kolkend Caďro
In Egypte voelde ik dat voor het eerst. Half januari kwam ik aan in Jeruzalem op de post die Conny zo plotseling achterliet. Negen dagen later vertrok ik naar een kolkend Caďro. Mijn livegesprekken over de revolutie vonden plaats bij Video Cairo, gehuisvest aan de oever van de Nijl.
"RTL? Uit Nederland?" vroeg de eigenaar van het productiebedrijf, "Maar: waar is Conny dan?" Hij had het slechte nieuws nog niet vernomen en er sprak ongeloof uit zijn ogen toen ik het hem vertelde. "Dus jij bent zijn opvolger? Dat zijn grote schoenen die je moet vullen!". Inderdaad. "Wat je ook nodig hebt, zeg het maar. Ik help je met alles! Conny was een vriend en dus ben jij ook een vriend!" zei de eigenaar van Video Cairo en hij maakte het waar. Een hartverwarmend welkom, dankzij Conny’s reputatie.
Teruggeven wat Conny gaf
In Egypte en de eerste maanden trok ik op met Martin Krüger, de cameraman waarmee Conny zo’n 6 jaar samenwerkte. "Ik wil je teruggeven wat Conny míj allemaal heeft gegeven", zei Martin toen hij me ophaalde van het vliegveld in Tel Aviv. En dat deed hij, geheel in de geest van Conny:
"Het is nu een jaar geleden, maar er gaat geen week voorbij zonder dat ik het over Conny heb. Tegenover mijn collega's, vrienden en familie praat ik over mijn vriend en baas; Hoe het was om met hem te werken en hoe het was om met Conny bevriend te zijn geweest. Voor Conny was er geen verschil: hij was goed in z'n werk, maar ook erg goed in zijn vriendschap. Hij was er altijd wanneer je hem nodig had. Als vriend en als collega. Desnoods offerde hij zichzelf op: het ging hem eerst om de mensen om hem heen, pas dan om hemzelf. Met veel plezier herinner ik me alle anekdotes, de dingen die ik met hem heb meegemaakt. Maar het zijn vooral de levenslessen waaraan ik veel heb gehad. Hij zal altijd een leidraad in mijn leven blijven, in mijn werk en privé. Een goed mens is een jaar geleden van ons heengegaan."
Martin Krüger en familie
Niemand liep over zijn macho-charme heen
Conny was een uitzondering in het internationale mediageweld. Met regelmaat zie ik de grote jongens van de BBC, Sky News, CNN en NBC uit hun dak gaan als er iets dreigt mis te gaan met hun livegesprekken. Vloekend en tierend gaan ze dan tekeer tegen de crew die doorgaans 18 uur per dag liveverbindingen probeert te organiseren bij brekend nieuws. Niemand liep ooit over Conny heen, laat dat duidelijk zijn, maar dat bereikte hij met zijn charme, zijn macho-charme. Want Conny was in alles een man.
Altijd rustig
In de Libanese hoofdstad Beiroet werkte ik onlangs samen met iemand die me erg aan Conny deed denken: Kassem Dergham. Hij is en was Conny’s 'fixer' in Libanon en – net als Conny- een echte journalistieke rouwdouwer en ritselaar.
"Conny is als een broer voor me," zegt Kassem Dergham. Hij ontmoette Conny in 1978 tijdens de Libanese burgeroorlog. "Alle journalisten logeerden in het Commodore hotel en ’s avonds gingen we met een groep drinken in Backstreet, de bar om de hoek," zegt 'Kas' en hij herinnert zich heel wat feestjes met zijn Nederlandse vriend. "Maar hij was een fantastische journalist; hij bleef altijd rustig, zelfs in levensgevaarlijke situaties." Hij vertelt over reportages die ze de afgelopen dertig jaar samen maakten in Zuid Libanon en tijdens gevechten in Beiroet. "Mijn tong kan niet zeggen wat ik voel. Soms vertrekken de goede mensen en blijven de slechte achter," besluit hij en verslikt zich bijna in zijn tranen.
Tafeltennis met al-Qaeda
Conny was de sfeermaker, waar hij ook kwam. Zijn bulderende lach wordt nog steeds geroemd en gemist. Wie ooit zijn gastvrijheid heeft geproefd weet dat ook die groots was. Of Conny nou op het dak stond van een hotel in Baghdad terwijl de bombardementen begonnen, of tafeltennis speelde met leden van al-Qaeda in Saoedi-Arbië; hij liet zich nooit gekmaken.
Welkom in de club
Ook Sander van Hoorn, correspondent van de NOS, werd getracteerd op het levenslustige relativeringsvermogen van Conny Mus:
"Welkom in de club van de antisemieten". Conny aan de telefoon. Ik was op dat moment een paar maanden aan het werk, en had de eerste klacht van een joodse organisatie gekregen. Ik moest me daar vooral niet druk over maken.
Ik mis die eerste zinnen van onze telefoontjes, omdat ze op zijn Conny’s in een hapklare brok vertelden wat er aan de hand was. "Ik verveel me", als RTL al wekenlang vooral Nederlands nieuws bracht. "Snap jij het nog?" als een van beide kanten weer eens wat doms deed. "Dit kan toch niet waar zijn!" als een van beide kanten weer eens wat doms deed. Of: "Sander, ik dacht dat ik alles al wel een keer gezien had", als een van beide kanten… nou ja.
Dan deze: "Waar ben jij?". De vraag met het geluid van de auto op de achtergrond, op weg naar een locatie omdat een van beide kanten weer eens wat doms gedaan had. Die zin was gelaagd: als je op dezelfde plek bent, dan gaan we gezellig wat eten of drinken na afloop. Want zo hoort dat. Maar toch ook: is de concurrentie ook op stap? Want ook dat hoort zo.
Beste openingszin (als hij klaar was met zijn liver en mijn kruisgesprek nog moest beginnen): "We zitten daar en daar. Tot zo."
Sander van Hoorn
A real pain in the ass
Van Conny’s reputatie pluk ik nu bijna alleen maar de vruchten. Toch kwam ik ook één keer een vijand van Conny tegen. Een natuurlijke vijand: het Government Press Office (GPO) van Israël. Conny was namelijk voorzitter van de internationale persvereniging en lag regelmatig met GPO overhoop. Zeker toen het de internationale pers werd belet om naar de Gazastrook te gaan, tijdens de oorlog eind 2008. "Aha, jij bent van RTL!" hoorde ik bij mijn eerste kennismaking met de GPO-voorlichter daar en ik zag ogen afkeurend rollen: "Met Conny voerde ik een soort koude oorlog. He was a real pain in the ass", voegt deze toe. In de verte hoorde ik Conny bulderen...
"Een lach met tranenzo voel ik mij vandaag
geproefd van het leven
zoveel vrienden, ongekend"
We missen je, Conny!
Roel Geeraedts
