COLUMN DARFUR (1)

Wat komt er bij kijken als een journalist Darfur bezoekt? In elk geval veel stempels.

Het visum is al mooi, maar eenmaal aangekomen in Soedan wordt het alleen maar beter. Op het vliegveld van de hoofdstad Khartoum (1 baan midden in de stad, scheelt enorme reistijden, waarom kan dat in het veel kleinere Amsterdam niet?) gaat het paspoort voor de eerste keer open: boem-klets-kedeng. De vriendelijke ambtenaar drukt zorgvuldig de blauwe inkt in mijn pas.

Als je veel reist naar onherbergzame oorden, zoals ik mag doen, dan begint de voorpret al bij het visum. Hoe kleurrijker hoe beter. Veel landen gebruiken een strakke sticker, maar ik geniet enorm van het handgestampte stempel. Beetje bewogen en bij voorkeur met de hand ingevuld. Goedkope blauwe Bic, die je toegang verschaft tot ondenkbare plaatsen.

Soedan is dan een paradijs. Als je tenminste journalist bent. Dan ben je namelijk een soort van verdacht object, dat overal toestemming voor moet hebben. Vrij bewegen is er niet bij. Maar och, als dat mooie, verse stempels oplevert, neem je het ongemak van de talloze keren registeren en aanvragen voor lief.

Het eerste stempel is een blauwe sticker, maar dan wel uit oude tijden. Ik moet me namelijk registeren bij de politie. Kost 100 dollar, maar dan heb je ook wat: een ding van 2 bij 4 centimeter, maar met de hand ingevuld en een echt intkstempel erover heen om het officieel te maken.

Vervolgens moet ik me laten inschrijven als journalist. Voor de autoriteiten is dat kassa en voor mij is dat een mooi nieuw stempel op een formulier waar ik werkelijk niks van begrijp. In Hilversum moet ik straks maar uitleggen dat een vreemd A4-tje met mijn pasfoto en een stempel echt 150 dollar kost. Het formulier is mijn reisvergunning. Of was het mijn journalistenaccreditatie? Staatsgevaarlijke sujetten als de verslaggever van RTL Nieuws hebben zonder zo'n pamflet huisarrest.

Na het eerste stempel volgen vele. Bij een ministerie in Khartoum doet iemand iets, op een ander departement volgt een ander stempel. Dan per vliegtuig naar Darfur, waar ik me direct weer moet melden. En ondanks de tijd die dat in beslag neemt, de preek die ik krijg over foute berichtgeving en slechte journalisten, krijg ik gelukkig wel weer een stempel.

En zo gaat het maar door. Het mooie is dat ik voor alle stempels op het toch erg belangrijke A4-tje niet hoef te betalen. In totaal heb ik 8 stempels gehad, de meeste gratis! Aan de andere kant, heb ik toch al 250 dollar betaald voor de eerste stempels. En 250 dollar voor de stempels van Roel, de cameraman. Khartoum is niet achterlijk is kassa!