COLUMN DARFUR (3)

Dansen in Darfur. Dit klinkt niet alleen raar, het is ook onwezenlijk. Wie gaat er nou dansen in Darfur?

Daar waar meer ellende dan eten is, je op elke straathoek behoedzaam telt hoeveel mensen een geweer hebben. Daar dansen? Op onze derde dag in de hoofdstad van Zuid-Darfur worden we uitgenodigd voor een feest. Bij een hulporganisatie. Zelf sapjes, frisdrank en geroosterde geit meenemen. Double Dutch in Darfur. Een ongemakkelijk gevoelt maakt zich meester van me. Aarzelingen en schuldgevoel. De calivinist in vertwijfeling. Ik kan toch niet.....? Terwijl tienduizenden mensen hier vlak bij me....? Pffff...

Ik ga dus toch. Nieuwsgierigheid wint het van schaamte. Binnengekomen op een kleine binnenplaats, dertig, misschien veertig mensen. En een echte DJ. Draaitafel en al. Uit de speakers pompt moderne muziek. Beats uit de westerse wereld, die hier zover weg lijkt.

"Hi, I'm Thierry from whatever. Have you also been carjacked today? We lost one vehicle and a driver. How are you?" Veel absurder kan een gesprek niet beginnen. In de stem klinkt een soort van berusting door die me verlamt. Een antwoord op de vraag heb ik dan ook niet. De bereisde verslaggever, met een verzameling exotische stempels in zijn paspoort, heeft geen repliek. Het hoeft ook niet.

Mensen van hulporganisaties dansen. En ik snap het. In Darfur, heel Soedan, kom je niet makkelijk aan drank. Is er geen ontspanning. Teveel checkpoints, Teveel mensen die zinloos worden beroofd, verkracht, vermoord, Voor niks, lijkt het. Dan is stoom afblazen misschien wel een goed overlevingsmechanisme. Toch voelt het raar. Ik neem een cola light. Loop weg en voel de rillingen over mijn rug. De vertwijfeling neemt fysiek bezit van me. Ik weet niet wat ik ervan moet denken. Maar misschien moet ik dat voor deze keer ook niet...