Weblog 6: Op bezoek op de Berkeley-universiteit
ReageerHeel lang geleden (opa vertelt nu), was ik er al eens geweest. Toen ik midden jaren tachtig op een kleine privé universiteit in Chicago studeerde om mijn bachelor’s graad te halen, droomde ik er stiekem van om voor mijn master’s graad naar Californië te gaan. Dus toen ik voor het eerst naar de westkust ging – met mijn toenmalige Amerikaanse vriendin in mijn eerste (gammele) auto – reed ik in San Francisco vrijwel linea recta naar de campus van Berkeley. Daar, aan die universiteit met die beroemde naam, die kraamkamer van het verzet tegen de oorlog in Vietnam en dat ‘hotbed’ van links, liberaal Amerika, dáár wilde ik wel studeren. (In Californië studeren lukte, maar het werd de rechtse, rijke conservatieve University of Southern California in Los Angeles. De alma mater van onder andere Cindy McCain en niet echt een broeinest van radicalisme…)
En nu, meer dan twintig jaar later, sta ik weer op Berkeley. Er is eigenlijk niets veranderd. Op onze trip van een week door Californië heb ik nog geen piercing of hanenkam gezien, hier loop je de alternatieve types om de vijf meter tegen het lijf. De muren van de gebouwen op de campus zijn beplakt met aankondigingen van politieke discussies, op straat delen studenten folders uit om je uit te nodigen voor allerhande bijeenkomsten, en ik zie meerdere professoren met lange, grijze baarden. Eentje draagt zelfs sandalen met geitenwollen sokken en een alpinopet.
We zijn hier om Inez Hollander te interviewen, een Nederlandse die les geeft op het ‘Dutch studies’ programma hier. Ze heeft een boek geschreven over haar (negatieve) ervaringen met de Amerikaanse droom – ‘Ontwaken uit de Amerikaanse droom’, heet het – en ze vertelt met een prettig, scherp gevoel voor humor over haar leven hier en haar kijk op de Amerikaanse verkiezingen.
Ze heeft voor ons geregeld dat er zich zes Amerikaanse studenten hebben verzameld die Nederlands studeren. Een frisgewassen jongen, drie leuke jonge meiden, een wat oudere heer en studerende moeder. Allemaal hebben ze hun eigen redenen om Nederlands te leren (Nederlandse voorouders, Nederlandse schoonfamilie, plannen om in Nederland gaan te studeren), en allemaal doen ze hun uiterste best om in het Nederlands antwoord te geven op mijn vragen. Het zijn prettige, open, intelligente, nieuwsgierige mensen en ik voel me vereerd dat zij de moeite nemen om zich te verdiepen in onze taal en onze cultuur.
Na een paar uur gaat de motregen over in grotere druppels, en moet Hans en ik ons haasten om wat shots te maken en presentatieteksten op te nemen voor dat dat niet meer kan. Daarna hollen we snel naar de auto, die redacteur en producer Vanessa al klaar heeft staan. Deemoedig kijk ik nog één keer achterom; wat had ik graag een paar cappuccino’s gedronken in één van die vele boekwinkels annex koffieshops hier, met een krantje of een goed boek, een beetje geslenterd over de campus en geluisterd naar een opgewonden discussie over een politiek heikel onderwerp. Maar er moet gemonteerd worden; de deadline is onverbiddelijk. Maar ik kóm hier nog een keertje terug!
Lees ook:
Rick's weblog 1: Mijn tas is gepaktRick's weblog 2: Leon de Winter vindt Obama een ramp
Rick's weblog 3: Paul Verhoeven waarschuwt voor Palin
Rick's weblog 4: Junkie XL heeft het goed voor elkaar
Rick's weblog 5: Het draait hier om één ding; wijn
Rick's Road Trip (aflevering 1)
Rick's Road Trip (aflevering 2)
Rick's Road Trip (aflevering 3)
Rick's Road Trip (aflevering 4)
| 1 / 8 | Foto's Rick's Road Trip |
