RTL Nieuws
't Was moeilijk, ontzettend, moeilijk....
Reageer(Uit Historische Taferelen II, datum onbekend, via website http://www.genealogie.sparling.nl)
De Sperlings vertellen aan een journalist, hoe ze drie vrouwen van de Berlin redden:
Leen (Leendert):
‘t Was één uur, meneer....
Kees (Cornelis):
Een donkere nacht....
Martijn:
En een zee, nog net zo wild als de vorige dagen....
L.:
We leien de 'Wodan' recht langs de pier voor anker.
K:
We zorgden ervoor, dat er een vrij brede geul tussen de pier en de 'Wodan' open bleef....
M.:
In die geul.... dat begrijpt u.... was de zee niet zo wild als daarbuiten!
L.:
Toen gingen we met de vlet verder.
K:
Martijn sprong ‘t eerst op de pier. Daar stond nog minstens een halve meter water!
M.:
Maar Kees kwam me al gauw achterna....
K:
En zo.... de armen om elkaar heen..., wisten we de lichttoren, aan ‘t eind van de pier, te bereiken. ‘t Touw, dat nog altijd van de 'Berlin' afhing, bonden we aan die toren vast!
M.:
En toen, meneer, toen klom ik langs die lijn naar boven, naar ‘t dek. Wat ik daar zag.... ‘k vergeet ‘t nooit van mijn leven! De drie vrouwen zaten op een bank bij elkaar, doornat en verstijfd van de kou. Toen ze mij zagen, strompelden ze naar me toe; ze klemden zich aan me vast en dat deden ze zo stevig, dat ik niet eens los kon komen....! ‘t Was nèt, of ze bang waren, dat ik weer weg zou gaan. Ik keek ‘s om me heen. Er lagen overal doden op’t dek. En dat dek zèlf zat vol spleten en gaten, die ieder ogenblik groter en dan weer kleiner werden. ‘t Zou niet lang meer duren, of ‘t wrak zou uit elkaar slaan.
K.:
Er kwamen telkens al stukken naar beneden....
M.:
'Laat me los!' zei ik tegen de vrouwen. En ik zette expres een nijdige stem op. Want ik begreep best, dat goeie woorden tòch niet zouden helpen. 'Ga zitten!' zei ik. 'Jullie zien toch wel, dat ik zo geen vin kan verroeren!' Nou, dat hielp! De vrouwen gingen weer naar hun bank. En ik greep een touw....
Journalist:
Wat wou je daarmee doen, Sperling?
M.:
Wel meneer, ik had al lang in de gaten, dat de vrouwen géén van drieën nog kracht genoeg hadden, om zich langs de lijn naar beneden te laten glijden. En daarom besloot ik, ze dat touw om te binden. Ik zou ze dan één voor één kunnen laten zakken!
J.:
En lukte dat?
M.:
Nou meneer, dat viel me mee! Eerst riep ik de jongste van de drie, maar die weigerde. ‘t Was eigenlijk nog geen vrouw; ‘t was een meisje van een jaar of zestien. Later hoorde ik, dat ze Mina heette, Mina Rippler, een kranige meid, meneer! "Die twee eerst”, zei ze. "Ik kan nog wel een poos wachten!” Goed, ik deed ‘t! Ik sloeg één van de vrouwen ‘t touw een keer of wat om ‘t middel heen, ik droeg haar zo goed en zo kwaad ‘t ging naar de verschansing, ik tilde haar over boord....
K:
En toen zakte ze heel kalmpjes naar beneden. Ik bond haar dadelijk aan ‘t onderste! van de lichttoren vast, want ‘t arme schepsel kon ternauwernood op haar benen blijven staan....
M.:
Toen was de tweede aan de beurt. Die stakker, meneer.... die was helemaal..., hoe zal ik ‘t zeggen.... helemaal in de war, u begrijpt me wel....! Ze had haar man in de zee zien vallen en haar kindje was in haar armen gestorven.... En daar zat ze maar áldoor over te praten. "Kom méé!” zei ik. En wéér zette ik een kwaaie stem op, al ging ‘t me door de ziel.... Want ik zag wel, dat er anders niets met haar te beginnen was. Zo wist ik haar ook van ‘t wrak af te krijgen. En Mina Ripler was de laatste....
K:
Toen hebben we de vrouwen dwars door de woedende golven heen naar de vlet gedragen. Dat was een zwaar karwei, meneer....
L.:
En daarna bracht de 'Wodan' ons naar de wal. De vrouwen werden meteen in hotel Amerika ondergebracht. U weet, dat ze daar een ziekenhuis van gemaakt hebben.
M.:
Ziezo, meneer, nou weet u alles.
K.:
‘t Was niet gemakkelijk, meneer.
L.:
‘t Was moeilijk, ontzettend, moeilijk....
M.:
Maar tóch ben ik blij, dat we ‘t hebben doorgezet. En als ‘t morgen wéér zou moeten..., jongens....?
K.
: Wel, dan gingen we er dadelijk wéér doorheen....!
