'Stan was de beste collega die ik had'
Hoe omschrijf je iemand als Stan zonder meteen te vervallen in allerlei begrafenisclichés? Dat het een fijne collega was, een vakman, een toegewijde vader? Stan ontstijgt de clichés.
Hij was geen fijne collega, hij was de beste collega die ik had. Stan was geen vakman, hij was een geweldige vakman, een ongehoord goede cameraman. Iemand die niet alleen goed kon filmen omdat hij wist wat een verhaal nodig had, maar ook omdat hij kon luisteren tijdens het draaien en (zelfs al interviewden we iemand in een exotische taal) altijd leek te weten wanneer hij moest stoppen of dingen weer moest oppakken.
Stan kwam bij ons werken in 1995. Hij heeft ons nooit verlaten, geen dag. Dat was Stan, loyaal tot op het bot. Ik werkte voor het eerst uitgebreid met hem in Zaïre, waar ik als leerling-verslaggever samen met collega Peter van der Maat naartoe ging om de revolutie tegen president Mobutu te verslaan. Daar zag ik Stan, die vier jaar jonger was dan ik, in vol ornaat: grof gebekt, gedreven, ordinair, professioneel met oog voor elk detail en boven alles: betrouwbaar.
We hebben door de jaren heen de halve wereld overgereisd en alles meegemaakt. Onder de sterren geslapen in Ethiopië en Afghanistan, gouden medaillewinaars geïnterviewd in Salt Lake City, aardbevingsslachtoffers in Marokko opgezocht.
En natuurlijk ook allerlei alledaagse klusjes, waarbij je bij Stan altijd merkte dat hij net als zoveel collega's een onzeker jongetje was. Iedere dag weer kijken of je het beste plaatje kon schieten. Stan was volledig vergroeid met zijn werk - hij was een nieuwstank.
Juist de laatste twee jaar gaf hij aan dat hij vond dat het wel eens rustiger aan mocht. "Soms ben ik ook wel klaar met heul dat gedoe", zei hij dan in zijn mooie Brabants. Er moest meer tijd komen voor zijn gezin. Hij was bezig aan een boek over wat hij al vanaf zijn 16de in de journalistiek had meegemaakt.
Het boek is door een wreed toeval af. Het is voorbij, door een granaat in Georgië. Stan stierf in het harnas. Zijn gezin blijft verbijsterd achter, wij blijven achter.
Dag lieve Stan. Ik zal je zo ontzettend missen.
