Frits Wester in Suriname: het roti-akkoord

En marge van die receptie ging ik even apart zitten met Mariëtte Hamer van de PvdA. Eerder die dag liet ze me al per sms weten dat ze niet zo blij was met mijn laatste verslagje, waarin ik beschreef dat ze er in mijn ogen 'zelf ook niet meer in gelooft'. Oef, dat heb ik even geweten.

Naar eigen zeggen is ze zeer gemotiveerd en strijdbaar en ziet ze wel degelijk kans het tij te keren. Zowel als gaat om het beeld dat rondom haar eigen functioneren is ontstaan of gecreëerd, als wanneer het gaat om de lage peilingen voor de PvdA nu en ook als het gaat om het draagvlak in haar eigen partij voor de verhoging van de AOW-leeftijd.

"Ik lust ze rauw", aldus Hamer. We gaan het maandagavond zien op de PvdA-ledenraadpleging. Als ze daar met net zoveel vuur optreedt als in het gesprek met mij, kunnen de criticasters inderdaad hun borst nat maken. Nadat we dit inhoudelijke verschil van inzicht besproken en uitgesproken hebben, babbelen we nog een tijdje verder over de reis.

Een reis die de onderlinge verhoudingen tussen de fractievoorzitters duidelijk goed gedaan heeft. Zo zijn de verstoorde en verkilde verhoudingen tussen het CDA en GroenLinks weer genormaliseerd, en lijkt de kou uit de lucht tussen Pieter van Geel en Mark Rutte.

Het CDA nam het hem erg kwalijk dat de VVD bij de Algemene Beschouwingen met een motie van afkeuring tegen het kabinet kwam. Maar dat lijkt dus weer bijgelegd.

Wat ook opvalt deze reis: vele bilaterale onderonsjes tussen Alexander Pechthold en Mark Rutte. Samen langs de rivier, samen bij het zwembad, ze lijken onafscheidelijk. Gekscherend spraken we al van het Roti-akkoord, mochten beide partijen na de verkiezingen in het nieuwe kabinet belanden.

Als het gaat om de samenstelling van dat nieuwe kabinet, wordt ook duidelijk dat combinaties die tot voor kort als onmogelijk werden bestempeld, nu reëel zijn. Zeker als het gaat om de persoonlijke verhoudingen, maar ook inhoudelijk. Zo wordt bijvoorbeeld een kabinet van VVD, CDA, D66 en GroenLinks nu als en kans op hervorming en vernieuwing gezien, terwijl je een paar jaar terug alleen al bij gedachte daaraan voor gek zou zijn verklaard. En zo zijn er meer varianten te bedenken.

De kritiek die Geert Wilders, Agnes Kant en Rita Verdonk de komende weken op deze reis zullen uiten laat zich dan ook raden. Maar goed, hadden ze maar mee moeten gaan, terwijl zij zullen zeggen dat ze daarom juist niet mee wilden.

Terug naar Suriname, want als één ding mij en anderen deze week wel is opgevallen is het dat dit land nog een hele lange weg te gaan heeft. Een prachtig land, met ongekende mogelijkheden en natuurlijke rijkdommen. Maar ook een land dat maar niet in staat lijkt daar zelf iets mee te doen of het zelf zo te organiseren dat één en ander echt ten goede komt aan de eigen bevolking.

Gebrek aan initiatief, een incompetente generatie politici en een algehele subsidieverslaving verlammen dit land. Suriname is daarmee een prooi voor landen en bedrijven die vooral op eigen gewin uit zijn en die daarvoor geen mogelijkheid onbenut laten.

Als Suriname niet snel wakker wordt en er niet snel een nieuwe generatie politici op staat die het oude denken langs etnische patronen en het besturen via vriendjespolitiek en alles wat daar bij hoort achter zich laat, staat het land een nieuwe kolonalisatie te wachten. Een economische volgens de wetten van de markt van de 21e eeuw.

Lees hier het verslag van de eerste dag van het bezoek in Suriname

Lees hier het verslag van de tweede dag van het bezoek in Suriname

Lees hier het verslag van de derde dag van het bezoek in Suriname