Suriname is volgend jaar 'the place to be'. Dat voorspelt reisgidsenuitgever Lonely Planet in zijn nieuwe reisgids 'de beste plaatsen om heen te gaan in 2010'.

Lonely Planet geeft voor de vijfde keer de Best in Travel-gids uit om reizigers te wijzen op de beste plaatsen om heen te gaan en de leukste dingen om te doen in 2010. In de gids worden bestemmingen en ervaringen genoemd 'die mensen echt zouden moeten overwegen'. Suriname is volgens de Lonely Planet het beste van twee werelden: de ongerepte natuur in het tropisch regenwoud en de bruisende koloniale stad Paramaribo.

De nominatie was voorpaginanieuws in Suriname en een enorme opsteker voor de groeiende toeristenindustrie. Tot voor kort was Suriname misschien wel het meest geïsoleerde land in Zuid-Amerika, een vreemde eend in de bijt als ongeveer het enige Nederlands sprekend land in Latijns-Amerika. De aanbeveling van de Lonely Planet, de meest gerenommeerde reisgids die bij geen enkele backpacker in de rugzak ontbreekt, kan voor een hausse aan toeristen zorgen in 2010 en daarmee voor een groei van de economie. De toeristensector is blij, maar er moet nog heel wat gebeuren. Want de infrastructuur in met name het binnenland van Suriname moet behoorlijk worden aangepakt. Het wordt al beter nu de belangrijkste doorgangsweg naar het zuidelijke tropische regenwoud geasfalteerd wordt. Maar andere gebieden in het land, dat voor 80% uit ongerept oerwoud bestaat, bereik je alleen met het vliegtuig of de boot. Aan goedkope accomodaties in Paramaribo ontbreekt het ook nog, want niet iedereen kan het luxe hotel Torarica en het pas geopende Marriott hotel betalen. Desondanks komen er steeds meer toeristen, voornamelijk Nederlanders en Belgen, en is de waardering van de Lonely Planet terecht. Want hoewel ik hier al jaren woon en werk en veel landen heb bezocht is er geen land waar ik zulke ongerepte natuur, zoveel wildgroei van bomen en plantensoorten en zulke rust en stilte heb ervaren als Suriname. Om de ondergaande zon mee te maken vanaf de Surinamerivier is nog steeds een sensatie. Het ontwaken in een indianendorp in West Suriname, met het schitterende vroege ochtendlicht tegen zes uur, bezorgt me nog steeds een brok in de keel. En nog altijd staar ik ademloos naar beneden als ik in een klein vliegtuigje over de oneindige jungle vlieg en de talloze bosjes broccoli, waaraan het bos vanuit de lucht doet denken, probeer te tellen.

Paramaribo is geen wereldstad zoals New York of Rio de Janeiro, maar heeft absoluut z'n charme met de witte oude statige panden in oud Hollandse stijl en een diversiteit aan culturen. De verschillende bevolkingsgroepen: Javanen, Hindostanen, Creolen, Indianen, Chinezen, Brazilianen en nog veel meer groepen, leven rustig naast elkaar zonder spanningen. De moskee staat vredig naast de synagoge en belangrijke feesten van de verschillende religies worden door het hele land meegevierd. Toch heeft het jaren geduurd voordat Suriname zo positief op de kaart werd gezet als nu het geval is. De verwaarloosde straten en huizen, Desi Bouterse en de drugshandel gaven het land een slecht naam. De toeristen die er kwamen waren overwegend Surinamers uit Nederland die op familiebezoek kwamen. Het handjevol blanken dat je zag rondlopen kwam dan meestal mee als aangetrouwd lid van de Surinaamse familie. Sinds een paar jaar is dat helemaal veranderd. Grote groepen Nederlanders, die helemaal geen binding met het land hebben, komen naar Suriname en raken onmiddelijk in de ban. Dat je hier gewoon Nederlands kunt spreken terwijl je midden in de tropen zit is voor veel mensen een sensatie. Met de nominatie van de Lonely Planet zullen ook toeristen uit andere landen naar Suriname willen komen, en de touroperators mikken op Europeanen en Amerikanen. Er zal dan wel snel iets moeten veranderen aan het visumbeleid want inwoners van buiten het Caraibisch gebied hebben een visum nodig voor Suriname. Met de stroom toeristen zal waarschijnlijk mijn favoriete gebied in Suriname ook een stuk drukker worden. In het 'boven Suriname gebied', waar de Saramaccaners wonen, een van grote marronstammen van Suriname, kan ik me nu nog lekker terugtrekken. Maar na 2010 waarschijnijk niet meer. Ik zal ze met bosjes tegenkomen, de backpack-toeristen uit de verschillenden landen in de wereld, genietend aan een kabbelend beekje omringd door het oerwoud en in hun hand de Lonely Planet.

Nina Jurna
Correspondent Suriname en Zuid-Amerika