RTL Nieuws | 06 september 2010, 10:08
Natascha Kampusch schrijft over haar ontvoering
Natascha Kampusch schreef een aangrijpend boek over haar ontvoering: 3096 dagen. Een aantal fragmenten.
Over de dag van de ontvoering
Ik werd droevig en boos wakker na een ruzie met mijn moeder, die me verbood mijn vader ooit nog te zien. Een grote stap op weg naar zelfstandigheid had ik enkele weken eerder gezet: ik mocht voortaan alleen naar school lopen. Tot nu toe had ze me met de auto gebracht, ook al zit ik al in de vierde. Onderweg naar school kwelde mijn onzekerheid me. Ik voelde me onbeschermd en haatte mezelf daarvoor. Deze dag zou ik sterk zijn, hield ik mezelf voor. Het zou de eerste dag van mijn nieuwe leven worden.
Zou ik zonder een woord te zeggen van huis gaan? Ik draaide me om, maar het rotgevoel van de vorige avond nam de overhand. Ik zou mijn moeder geen kus meer geven.
Ik weet niet waardoor ik opkeek. Een geluid? Een vogel? Hoe dan ook viel mijn blik op een witte bestelwagen. Hij stond geparkeerd aan de rechterkant van de weg en zag er in deze rustige omgeving opmerkelijk misplaatst uit. Voor het busje stond een man, niet zo groot. Hij leek een beetje doelloos om zich heen te kijken. Alsof hij ergens op wachtte, maar niet wist waarop.
Op het moment dat ik met neergeslagen blik de man wilde passeren, greep hij me bij mijn middel en trok me door de open deuren de bestelwagen in. Alles gebeurde in één enkele beweging, alsof we het samen hadden ingestudeerd. Een choreografie van verschrikking.
Heb ik geschreeuwd? Ik denk het niet. En toch was alles in mij één grote schreeuw. Hij drong naar boven en bleef onder in mijn keel steken. Een stille schreeuw. Alsof een nachtmerrie werkelijkheid was geworden: een droom waarin je wil rennen, maar je benen bewegen als in drijfzand.
Heb ik mij verdedigd? Heb ik geprobeerd zijn perfecte enscenering te verstoren? Ik moet me wel verweerd hebben, want de volgende dag had ik een blauw oog. Ik kan me van de pijn van de klap niets meer herinneren. Alleen het gevoel van verlammende onmacht.
"Het gebeurde allemaal binnen een paar seconden. Maar op het moment dat de deur van het busje achter me dichtsloeg, was ik me ervan bewust dat ik was ontvoerd en dat ik het er waarschijnlijk niet levend af zou brengen."
Over hoe Natascha einde aan haar leven wilde maken
Ik hield mijn kussen voor mijn mond en gooide natte kleren op het brandende papier. De volgende ochtend stonk de kelder als een rokerij. Toen Priklopil binnen kwam, rukte hij mij uit bed. Hoe durfde ik een poging te wagen om aan hem te ontsnappen! Zij gezicht verraadde een mix van woede en angst. Angst dat ik alles zou kunnen verpesten."
Reageer
Ik werd droevig en boos wakker na een ruzie met mijn moeder, die me verbood mijn vader ooit nog te zien. Een grote stap op weg naar zelfstandigheid had ik enkele weken eerder gezet: ik mocht voortaan alleen naar school lopen. Tot nu toe had ze me met de auto gebracht, ook al zit ik al in de vierde. Onderweg naar school kwelde mijn onzekerheid me. Ik voelde me onbeschermd en haatte mezelf daarvoor. Deze dag zou ik sterk zijn, hield ik mezelf voor. Het zou de eerste dag van mijn nieuwe leven worden.
Zou ik zonder een woord te zeggen van huis gaan? Ik draaide me om, maar het rotgevoel van de vorige avond nam de overhand. Ik zou mijn moeder geen kus meer geven.
Ik weet niet waardoor ik opkeek. Een geluid? Een vogel? Hoe dan ook viel mijn blik op een witte bestelwagen. Hij stond geparkeerd aan de rechterkant van de weg en zag er in deze rustige omgeving opmerkelijk misplaatst uit. Voor het busje stond een man, niet zo groot. Hij leek een beetje doelloos om zich heen te kijken. Alsof hij ergens op wachtte, maar niet wist waarop.
Op het moment dat ik met neergeslagen blik de man wilde passeren, greep hij me bij mijn middel en trok me door de open deuren de bestelwagen in. Alles gebeurde in één enkele beweging, alsof we het samen hadden ingestudeerd. Een choreografie van verschrikking.
Heb ik geschreeuwd? Ik denk het niet. En toch was alles in mij één grote schreeuw. Hij drong naar boven en bleef onder in mijn keel steken. Een stille schreeuw. Alsof een nachtmerrie werkelijkheid was geworden: een droom waarin je wil rennen, maar je benen bewegen als in drijfzand.
Heb ik mij verdedigd? Heb ik geprobeerd zijn perfecte enscenering te verstoren? Ik moet me wel verweerd hebben, want de volgende dag had ik een blauw oog. Ik kan me van de pijn van de klap niets meer herinneren. Alleen het gevoel van verlammende onmacht.
"Het gebeurde allemaal binnen een paar seconden. Maar op het moment dat de deur van het busje achter me dichtsloeg, was ik me ervan bewust dat ik was ontvoerd en dat ik het er waarschijnlijk niet levend af zou brengen."
Over hoe Natascha einde aan haar leven wilde maken
Op een bepaald moment legde Natascha een stapel papier en toiletrollen op het fornuis in de kelder waar ze opgesloten zat.
"De kelder vulde zich met rook en ik zou langzaam wegdrijven, weg uit een leven dat niet langer het mijne was. Op het moment dat de bijtende rook mijn longen binnendrong, haalde ik diep adem. Maar toen begon ik te kuchen en de wil om te leven keerde terug.Ik hield mijn kussen voor mijn mond en gooide natte kleren op het brandende papier. De volgende ochtend stonk de kelder als een rokerij. Toen Priklopil binnen kwam, rukte hij mij uit bed. Hoe durfde ik een poging te wagen om aan hem te ontsnappen! Zij gezicht verraadde een mix van woede en angst. Angst dat ik alles zou kunnen verpesten."
