Ontroerd

Ik heb al heel wat campagnespeeches gehoord van de presidentskandidaten. En toch ben ik elke keer weer onder de indruk, soms zelfs ontroerd.

Boodschap

Amerikanen weten dat je een publiek moet boeien en dat mensen geraakt willen worden door je boodschap. Het beste daarin is Democraat John Edwards. Hij vertelt over zijn vader die nooit had gestudeerd en in een textielfabriek werkte. Hij sloofde zich uit om vooruit te komen, maar bleef arm. Het verhaal past perfect bij Edwards' boodschap dat de middenklasse meer gesteund moet worden.

Kiezer

Iedereen haalt een kiezer aan die hij ontmoet heeft. Liefst iemand die 50 jaar geen medische zorg kreeg omdat hij de verzekering niet kon betalen. Of die vrouw die tegen Hillary Clinton zei: "Toen ik werd geboren mochten vrouwen niet stemmen. Voor ik doodga wil ik een vrouw in het Witte Huis zien."

Juichen

De kandidaten eindigen opzwepend: "Zo kan het niet langer! Dit land kan beter! En daar gaan wij voor zorgen! U en ik! Stel uw vertrouwen in mij. Ik zal het niet beschamen." Op dat moment springen de kiezers spontaan op, beginnen te juichen en applaudisseren. Ik heb mensen gesproken die met tranen in hun ogen zeggen dat dit 'hun' president is.

Uitleggen

Inderdaad, ik zie het Balkenende, Bos of Rutte nog niet doen. Maar wat me ook opvalt; de kandidaten zijn er om zaken uit te leggen. Een kiezer vroeg laatst: "Kunt u me nou eens uitleggen waarom het geld voor de bijstand opraakt? Hoe kan dat?" De kandidaat legt het geduldig uit op een manier die gewone mensen begrijpen.

Oneliner

En er moet altijd een 'oneliner' zijn: een zinnetje dat mensen onthouden. Ik hoorde een mooie van Ron Paul, de enige Republikeinse kandidaat die tegen de oorlog in Irak is. "Eerst werden onze belastingcenten gebruikt om bruggen in Irak te bombarderen, toen moesten we betalen om die bruggen in Irak te herbouwen. En ondertussen storten Amerikaanse bruggen in omdat er geen geld is om ze te repareren."

© RTL Nieuws.nl