Vandaag presenteerde Philips zijn eerste 3d-televisie. De eerste in bioscoop-breedbeeld: schermverhouding 21:9 in plaats van 16:9 (gewoon breedbeeld). Diameter: 58 inch, bijna anderhalve meter van de linkerbovenhoek, naar de rechterbenedenhoek van het scherm.

Nadeel van het Philipsmodel is wel dat de kijker er een speciale bril voor op moet. En ook al is de 3d-technologie nog nauwelijks te koop, ook dat is misschien binnenkort alweer verleden tijd.

Concurrent Toshiba kwam onlangs naar buiten met een ander idee van de 3d-toekomst; een televisie waar geen bril bij nodig is. Deze technologie werd al eerder geïntroduceerd, maar had als probleem dat je exact recht tegenover het midden van het scherm moest zitten. Het bedrijf is nu bezig met een nieuw model zonder dat probleem. Hoe, dat is nog niet duidelijk.

En wat kost het?

Philips verwacht zijn eerste Cinema 3d-tv's, zoals ze heten, op de markt te gaan brengen voor zo’n 4000 euro per stuk. Toshiba heeft nog geen prijs bekend gemaakt voor zijn te lanceren modellen. Sony en LG hebben hun eerste televisies voor bedragen rond de 2000 euro op de markt gebracht.

Heb je er ook al iets aan?

Voor 3d-tv geldt hetzelfde als voor de eerdere innovaties bij televisie, zoals kleurentelevisie of hd. Als er geen geschikte uitzendingen zijn, heb je er niet zo veel aan. Op televisie is er nog niet veel diepte te beleven. Gameconsoles als de Playstation 3 kunnen er al wel mee uit de voeten.

Verder blijft het vooralsnog behelpen met experimenten. Zo was het afgelopen tennistoernooi van Roland Garros in 3d te bekijken voor wie een schotelantenne had. Cultuurzender Brava, alleen te bekijken voor Ziggo-abonnees start per 1 oktober met een volledige 3d-uitzending.

En hoe werkt het nou?

Brilletjes of niet: het idee achter 3d-televisie blijft altijd hetzelfde. Het televisiescherm is en blijft plat, dus diepte is niet meer dan de illusie van diepte. Dat kan door gebruik te maken van het idee hoe je hersens beeld interpreteren.

In het echte leven kun je diepte zien, doordat beide ogen een en hetzelfde punt vanuit een ander gezichtspunt zien. Hoe dichter bij het punt waar je naar kijkt, hoe groter het verschil tussen het beeld van beide ogen. Door het ‘beeldverschil’ tussen beide ogen te analyseren, maken je hersens diepte in het beeld. Daarom kunnen mensen met een lui oog nooit diepte zien, niet in het echt en niet in de film.

Voor een televisie is dat dus niet veel anders: De televisie stuurt een verschillend beeld naar je linker- en rechteroog en je ziet opeens diepte. Brilletjes zijn daar de eenvoudigste manier voor: de televisie zendt twee beelden tegelijk uit en het ene brillenglas laat de ene helft door en het andere glas, de ander. Een stevige processor zorgt ervoor dat de twee synchrone beelden precies genoeg verschillen om je ogen, of beter je hersens, voor de gek te houden.

© RTL Nieuws.nl