

Werkeloosheid is een van de ergste kwalen die mensen in het economisch leven kan treffen. Uitgestoten zijn is een groot persoonlijk leed, dat gevolgen heeft voor de geestelijke en lichamelijke gezondheid van mensen. Maatschappelijk is het daarom van het grootste belang dat alles wordt gedaan aan het reactiveren van door de economische omstandigheden uitgeschakelde medeburgers.
Daarbij is een belangrijke rol weggelegd voor UWV, vanouds een bureaucratisch optredende semi-publieke instelling, die zich vooral bezig hield met uitkeringen. UWV Werkbedrijf beoogt deze te doorbreken. In sommige regio’s lukt dat. Daar zijn vestigingsmanagers die begrijpen dat het gaat om de werkzoekenden en die alles doen om rechtstreekse contacten tot stand te brengen met werkgevers.
Zo heb ik in Amsterdam-Zuidoost Brian aan het werk gezien, die op de werkvloer de mensen bij elkaar brengt. Heel anders is het in de regio Almere, waar de vestigingsmanager uit een heel ander vaatje tapt. Samen met zijn contractdeskundige, maakt de manager er een sport van onbereikbaar te zijn voor de mensen in het veld. Deze werkwijze wordt ook aangetroffen in Breda, waar de vestigingsmanager zich samen met zijn financiële medewerkster volledig schuil houdt voor de buitenwereld.
In Almere en Breda tellen de werklozen waar het om gaat niet mee. Zij worden weggecijferd. Waarom kan niet in het hele land wat Brian Limon in Amsterdam wel voor elkaar krijgt? Waarom deze dehumanisering van transacties in grote delen van het land als het gaat om de re-integratie van mensen? Blijkbaar omdat velen geen antwoord weten op de eenvoudige vraag “Waar doen we het eigenlijk voor?” Voor de werkzoekenden, die nu aan de slag moeten en kunnen. Voor dat werk is geen geld maar inzet nodig.
RTLZ.nl