René Tissen: Amerika wankelt

Geluk

Voor hem is dat echter niet langer een politiek wapen. Hem wordt teveel een zwalkend beleid verweten. Dat bleek andermaal toen president Obama zich onlangs overtuigend positief uitsprak over de vestiging van een Islamitisch gebedshuis vlakbij –maar in werkelijkheid verder weg van- Ground Zero. De dag daarna beweerde hij glashard geen uitspraken te hebben gedaan over de wijsheid van het al dan niet bouwen van een moskee op die plek.

Ongeloofwaardig leiderschap

Aan dit gedrag hebben de Amerikanen een gloeiende hekel. Dit is het soort politiek dat zij afwijzen. In crisistijden willen ze er niets van horen. De huidige tijd vraagt om leiderschap. Sterk leiderschap. Gevreesd moet worden dat hij de greep op de ontwikkelingen in eigen land aan het verliezen is. Dat blijkt uit alles. Het begon met Guantanamo Bay, zette zich voort tijdens de olieramp in de Golf van Mexico en kwam niet terug toen bleek dat die ramp eigenlijk wel meeviel. Hij zit er wél bovenop. Maar heeft niet het overzicht.

Moeras

Dat geldt zeker voor de economie en begon al met zijn keuze voor minister Geithner op Financiën. Toen wilde de Amerikaanse bevolking hem nog wel geloven. Want alles dat met economie te maken heeft werd tot voor kort gezien als een kwestie van -en voor- professionals. Die moesten zelf ook veel geld hebben. Want ‘money talks’. Minister Geithner kwam van Wallstreet. Dus dat zat wel goed. Niet dus. Inmiddels is de economie zo’n thema van alledag geworden, dat Amerikanen nieuwe leiders willen hebben. Die moeten snappen dat de economie om gewone mensen draait. Niet om de rijke elite. Toen Minister Geithner onlangs voorstelde om de rijkste inkomens van Amerika zwaar te gaan belasten, leek het dat hij op de goed weg was. Maar of die wet er komt?

Afgrond

Dan is er nog de rol die voorzitter Bernanke van de Federal Reserve speelt. Hij speelt bijna letterlijk met vuur. Maar is in ieder geval een leider. Weliswaar eentje die het land met vaste hand richting de afgrond duwt. Standvastig staat hij voor zijn zaak. Ondertussen verslechterd de Amerikaans economie steeds verder en zullen de politieke consequenties daarvan voor President Obama verregaand zijn. Na november zal hij waarschijnlijk een ‘lame duck’ zijn. Maar dat wil niet zeggen dat de republikeinen wél aan de bak komen. Deze partij is onderling zo verdeeld dat van enig leiderschap geen sprake is.

Media management

Dan is er natuurlijk Sarah Palin, de mediagenieke oud-gouverneur van Alaska. Hét gezicht van de Tea Party. Zij vuurt haar pijlen op Obama af, maar lijkt vooral een kwetterend eend te zijn. Het bijzonder van de huidige economische crisis is dat deze de neiging heeft om het politieke systeem van landen uit te hollen, zelfs te laten imploderen. Geld in de vorm van schuld heeft overduidelijk een splijtende werking, zeker als er al langer sprake is van democratische afkalving. Na november is het waarschijnlijk dat Amerika in politieke crisis zal zijn en voorlopig zal blijven.

En wij dan?

Ook wij in Nederland zijn in crisis. Zelfs al voor we akelig in de portemonnee werden geraakt. Ook bij ons is sprake van politieke splijting. Dat blijkt wel uit de huidige onderhandelingen om tot een nieuwe regering te komen. Onze democratie is moe. Doodmoe. Net als in Amerika.

René Tissen

Wat vindt u van de column? Geef uw mening:

RTLZ.nl