Toen Irma Roest hoorde dat zij slechthorend was stortte haar wereld even in. Slechthorendheid associeerde zij als zo velen met ouderdom, achteruitgang en grote piepende gehoorapparaten. Al snel bleek echter dat dit idee al lang achterhaald is. In Chirurgenwerk ziet u hoe Irma een nauwelijks zichtbaar gehoorapparaat krijgt waardoor zij weer volledig functioneert.

Irma had altijd wel een vermoeden dat haar gehoor niet optimaal functioneerde, haar man noemde haar voor de grap vaak Oost-Indisch doof. Dat de resultaten van de gehoortest zo slecht zouden zijn had ze echter niet verwacht. Doordat Irma in het dagelijks leven verschillende trucjes had om haar slechthorendheid te verbergen kon ze zichzelf aardig redden. Zo had ze zich onbewust aangeleerd om te liplezen en als er mensen op visite kwamen, ging ze voor het raam zitten zodat ze het bezoek kon zien aankomen.

Tijdens haar werk als verpleegkundige ging Irma steeds vaker merken dat ze niet alles even goed kon verstaan. Dit was voor haar de aanleiding om haar gehoor te laten testen. Hieruit bleek dat Irma slechthorend is als het gaat om spraaktonen en niet als het gaat om hoge en lage tonen. Irma kreeg een speciaal op dit probleem afgestemd gehoorapparaat. Nu twee jaar later is de techniek een stuk verder en zijn de mogelijkheden uitgebreider. Wij volgden Irma tijdens haar bezoek aan de audicien en de audioloog. Daar zal blijken of Irma’s gehoor achteruit gegaan is én of zij in aanmerking komt voor een nieuw gehoorapparaat.

In december 1992 raakte Dieuwertjes auto als gevolg van gladheid in een slip. Hierdoor raakte zij van de weg en eindigde de auto in een halfbevroren sloot. Na 1,5 uur is Dieuwertje, inmiddels zwaar onderkoeld, door de brandweer uit de auto gezaagd. Dieuwertje had meerdere botbreuken in haar lichaam en gezicht en haar heup was uit de kom.

Na jaren lang met pijn rond te hebben gelopen, heeft Dieuwertje uiteindelijk een heupprothese gekregen. De eerste 6 maanden na de operatie ging alles voorspoedig, Dieuwertje had geen pijn en revalideerde volgens het boekje. Na een half jaar kreeg zij pijn in haar lies, heup en knie. Daarnaast ging zij steeds schever lopen en werd het steeds duidelijker dat er sprake van een beenlengteverschil was. Dieuwertje kwam terecht bij dr. van Hellemond in de Sint Maartens kliniek. Daar werd op basis van de röntgenfoto’s geconstateerd dat er rond de pen van de prothese speling zit en dat deze vervangen zal moeten worden.

Omdat deze ingreep in de meeste gevallen flink wat bloedverlies met zich meebrengt neemt Dieuwertje deel aan een bloedmanagement-traject waardoor haar bloedgehalte (HB) extra opgehoogd wordt. Dit gebeurt door middel van 3 injecties die, voorafgaand aan de operatie, in de thuissituatie gegeven worden. Daarnaast staat zij 2 weken voor de ziekhuisopname eigen bloed af dat, indien nodig, tijdens de operatie terug gegeven kan worden. Door deze bloedmanagement-methode gaat Dieuwertje in een betere conditie de operatiekamer in, heeft zij minder kans op infecties en verloopt het herstelproces sneller.