Het afgelopen weekend met drie vriendinnen een hapje wezen eten bij Bont, een nieuw restaurantje in Den Bosch. Ik ben als eerste binnen en neem plaats bij de open haard. Een heerlijk plekje en ik voel me er eigenlijk meteen thuis. Vrolijke kleuren, spreuken op de muur en originele lampen aan het plafond. Op het tafeltje ligt een gids voor allerlei doedingetjes. Ik blader er door om het wachten te verzachten.

Als mijn vriendinnen er zijn, drinken we een wijntje en kiezen 4 kleine gerechten. Alle 16 gerechten op de kaart kosten € 9,50 en kun je met je gezelschap delen. Als het wordt geserveerd, verruilen we onze fijne plek bij het vuur voor een tafeltje. Nou ja, een tafelvoetbaltafel waar de buitenste stokken van verwijderd zijn. Want dat zit zo ongemakkelijk.

Na zeven gerechtjes besluiten we dat het tijd is voor het toetje. We zijn het unaniem eens; brownies. Het smaakt goed. Binnen een mum van tijd zijn de borden bijna leeg. Maar dan komt de ober de keuken uit met een groot bord. We kijken alle vier om en we denken alle vier hetzelfde; ‘shit, dat hadden we moeten nemen!’

Het is een enorm bord met van alles wat. Om te delen. Het gaat regelrecht naar de meiden achter ons. Als ik hen vraag of ik er een foto van mag maken en ze vertel dat we jaloers zijn op hun keuze, kijken ze alle zes naar onze tafel. Naar de resten van onze brownies en knikken begrijpelijk…