Verleiding
Ik was gisteren weer bij de slagerij / traiteur die ik eigenlijk beter kan vermijden. Niet omdat het niet lekker is, integendeel. Omdat ik er altijd te veel koop.
Als ik er voorbij loop, heb ik de neiging om mijn neus tegen de ruiten te drukken om me te vergapen aan al dat lekkers dat uitgestald ligt. Soms ben ik sterk en loop ik door. Soms glip ik naar binnen om even wat ‘kleins’ te halen voor ’s avonds. Gewoon, omdat dat zo gezellig is.
De slaatjes zijn hier echt de lekkerste die ik ooit gegeten heb, dus daar wilde ik er gisteren twee van gaan halen. Maar toen de vrouw achter de toonbak vroeg ‘anders nog iets?’, kon ik de verleiding niet weerstaan. ‘Uuuh, doet u mij maar een onsje osseworst, een bakje filet American, kip-kerrie, zon-gedroogde tomaatjes, pepadews. En oja, die kipspiesjes zien er ook wel lekker uit.’
Met een tas vol kom ik thuis. Ik weet nog niet zeker of ik nu blij moet zien of dat ik gewoon te zwak ben omdat ik me weer heb laten gaan. Maar deze twijfel duurt maar even. N. kijkt verrukt wanneer hij de opdruk van
’t stokpaardje ziet. ‘Gezellig, voor vanavond.’ Juist, dat dacht ik ook!
