Bedrijven stappen steeds vaker over op cadeaus in plaats van de dozen met inhoud. Vorig jaar kreeg ik een bon voor de Bijenkorf. Op zich een leuk idee, maar die bon zit nog steeds in mijn portemonnee. Ik denk er gewoon niet meer aan.

Naast de waardebonnen waarmee je zelf een geschenk kunt samenstellen, heb je ook nog zoiets als ‘adopteer een kerstkip’. De kip blijft dan bij de biologische boer, maar je kan heerlijke eieren ophalen.

Origineel natuurlijk, maar ik word toch blijer van dat good old pakket. Vroeger stond ik al te wachten tot mijn vader ’s avonds thuis kwam met die grote gekleurde doos. Deze werd op de keukentafel gezet en gezamenlijk uitgepakt. Als de bodem in zicht kwam, stond er eigenlijk nog niks bijzonders op tafel. Maar ach, het verrassingsaspect was juist zo leuk.

Ik was dan ook teleurgesteld toen N. me vertelde dat hij dit jaar, door de economische crisis, geen traditioneel pakket meer krijgt. En ja, de potjes en pakjes uit het pakket van vorig jaar staan vast nog in de voorraadkast. Maar daar gaat het niet om. En in onzekere tijden zou je juist tradities in stand moeten houden, toch?

Gisteren zag ik de reclame op tv: wie verdient volgens u een kerstpakket? Als je dit aan RTL vertelt en jouw wens wordt uitgekozen tot de mooiste wens, mag je een boodschappenpakket voor hem of haar samenstellen. Ik weet wel iemand. En laat degene nou toevallig op hetzelfde adres wonen als ik….