Ik heb zojuist het 'Pien kookboek' gemaakt. Het eerste recept wat dit boek bevat, spruitjesstamppot, heeft een verhaal. Nou ja, eigenlijk moest ik hier meteen aan denken omdat ik dit vorige week voor het eerst heb gegegeten...

Ik moet toegeven, ik heb een jeugdtrauma als het om spruiten gaat. Zoals bijna elk kind had ik een hekel aan spruiten. Maar van mijn ouders moest ik er een paar opeten. Dan lagen er een stuk of vijf groene balletjes op mijn bord, waar ik een half uur naar staarde. Hoe ga ik dit doen? Want ik mocht niet van tafel voordat ze op waren.

Fijn prakken, doorsnijden, gewoon in één keer doorslikken. Ik bedacht van alles, maar lekkerder werd het niet. Na veel gezeur at ik ze uiteindelijk op en verdween ik met een chagerijnig gezicht van tafel.

Nu kwam ik vorige week thuis en had mijn vriend spruitjesstamppot klaar gemaakt. Hmmm, dat wordt zeuren... Maar het rook lekker en tja, ik ben immers zo'n twintig jaar ouder nu dus ik besloot het een kans te geven. Voorzichtig nam ik een hap. Ik was zelf ook verbaasd, maar het was echt lekker!

Ik ga vanavond nog wat recepten zoeken om mijn kookboek aan te vullen. Dit hoeven geen eigen recepten te zijn, want je kunt ook een recept uit de database van Eten Vandaag in je eigen kookboek zetten. Of recepten van BN'ers die ook hun eigen kookboek aanmaken. Leuk toch!