Het laatste hapje...
Vanmiddag ben ik bij pannenkoekenrestaurant
de Vuursche Boer in Lage Vuursche wezen lunchen. Ik koos voor een grote pannenkoek met spek, kaas en stroop.
Echt enorm machtig, maar erg lekker. Ik begon vol goede moed, maar halverwege had ik al door dat dit een moeilijke opgave was. Omdat ik heb geleerd om netjes mijn bord leeg te eten, liet mezelf niet kennen…
|
 |
|
|
|
1 / 5 |
Je hoort vaak dat kinderen hun bord niet leeg willen eten. Frietjes, snoep en chips gaan er wel in, maar zodra er groenten, aardappels of vis op het bord liggen wordt het zeuren. Ik was niet zo’n kind. Natuurlijk vroeg ik ook vaak "mam, wat eten we straks?". En dan was mijn reactie ook vaak “Bah, dat vind ik vies.” Maar als ik dan aan tafel zat, at ik het gewoon op.
Ik vond het ook serieus gewoon lekker. Omdat mijn vader geen zuurkool lustte, mochten mijn broer en ik ook één ding kiezen die we niet hoefden te eten. Je raad het al; dat waren spruitjes. En zelfs die moest ik dan af en toe toch een paar eten…
Wat je zelf op je bord schepte, moest op. En dat zit er nog steeds in geramd. Ik laat zelden iets liggen. Maar vanmiddag, toen kon ik echt niet meer. Het waren denk ik nog drie hapjes, maar ik heb opgeven. En daar baal ik van.
