Afgelopen zondagmiddag belde mijn schoonzus op met de vraag of wij rond zes uur thuis zouden zijn. Tien minuten later belde ook mijn schoonmoeder of we het goed vonden als zij en haar man ook even mee kwamen. Ze waren met z’n allen op een verjaardag, dus dan zouden ze in 1 auto onze kant op komen. Aangezien het meer dan een uur rijden is, wel zo handig.

Rond zes uur? Dat betekent etenstijd. Ik had de dag ervoor in de supermarkt heerlijke garnalen en salade gekocht, maar dit was zeker te weinig voor zes personen. Dan maar een hapje eten halen. Of beter; laten bezorgen. Indonesisch leek ons wel een goed idee. Even een belletje dus naar Poetri Solo in Den Bosch.

Meestal bestel je te veel en kun je er nog twee dagen van eten. Omdat ik nu al uit keek naar de garnalen, hielden we het bescheiden. En dan zul je het altijd zien: het was maar net genoeg. Er lag geen kruimeltje meer op iemands bord. Iedereen zegt natuurlijk dat het voldoende is, maar ik twijfelde daar aan. N. blijkbaar ook, want hij zat niet meer op zijn plaats. Ik hoorde hem rommelen in de keuken.

Ik vroeg me af wat hij aan het uitspoken was. Een toetje hadden we niet in huis. Alleen een beker chocolademousse. Maar ook dat zou wel erg weinig zijn. Of toch niet?


Het toetje: Chocolademousse met kokosschilfertjes, slagroom en pindarotsjes. Creatief in de keuken noemen ze dat.