Maar ik nam me voor om blanco in het vliegtuig te stappen. We vliegen met Onur Air, om half 11 ’s ochtends. Op een gegeven moment krijgen we trek. Iets waar we de rest van de vakantie trouwens geen last van hadden...

Mijn schoonouders hadden tijdens de vlucht een maaltijd verwacht, maar die komt niet. In plaats daarvan krijgen we een kaart met drankjes, twee soorten broodjes en snacks tegen een belachelijk hoge prijs. Maar goed, we zijn op vakantie en we hebben trek, dus we besluiten wat te bestellen.

‘Twee broodjes mozarella en tomaat graag’. De stewardess vertelt dat ze er nog maar 1 heeft. Dan maar het broodje met kip, maar die zijn er helemaal niet meer. En dat terwijl de helft van de passagiers nog niks heeft en ons wel met hongerige ogen aankijkt. Zo ook mijn schoonouders. Ze draaien om en zien mijn vriend in het laatste broodje bijten. Niet dat dit een lekker broodje is, integendeel. Maar het feit dat hij wel een broodje heeft en zijn ouders niet, is een reden om toch even te vertellen hoe heerlijk het smaakt.

Ook op het kleine vliegveld is niet echt iets te koop, dus stappen we in de bus die voor ons klaar staat. Na een busreis van 1,5 uur komen we eindelijk aan in het resort. Ook mijn buik rommelt ondertussen. Maar helaas zitten we precies tussen ‘snacktime’ en het diner in. Als het buffet een half uur later wordt geopend, vallen we bijna aan. En ik dacht nog wel dat Russen erg zijn…