In de weken voor dit feestje mocht ik natuurlijk verschillende keren mijn schoen bij de haard zetten. Ik zocht, eerlijk is eerlijk, mijn allergrootste schoen uit en maakte er echt werk van. Stro, suikerklontjes, wortels en appels voor het paard. En natuurlijk mijn verlanglijstje. Uit de reclamefolders van speelgoedwinkels knipte ik foto’s van het speelgoed dat ik graag wilde hebben. Zorgvuldig plakte ik deze op mijn lijstje, met een korte uitleg.

En dan was het eindelijk 5 december. In spanning wachtte ik af tot de bel weer ging en er een grote zak kadootjes voor de deur stond. Nooit kon ik een glimp opvangen van de Sint of één van zijn pieten, maar dat kon me al snel niet meer schelen. Mijn nieuwsgierigheid voor de pakjes won.

Om het nog spannender te maken, deden we een dobbelstenenspel. En meestal als alle ‘kleine’ kadootjes op waren, dan stond er ergens anders in huis nog een grote verrassing. Eénmaal kreeg ik een barbiehuis, zo hoog als ik groot was. Ik was dolgelukkig. En de foto’s op mijn verlanglijstje? Die was ik allang vergeten.

Op het moment dat mijn ouders me vertelde dat zij de kadootjes kochten en de buurman op de bel drukte, was ik teleurgesteld. Nooit kon ik meer zo’n mooi verlanglijstje maken. En daar moest ik weer aan denken toen ik deze foto van mijn collega kreeg.

Een DeLonghi. Geschikt voor zowel espressobonen als gemalen espressokoffie. En cappuccino met één druk op de knop. Dit zou het perfecte kado zijn. Ik ben zo klaar met mijn senseo apparaat. Maar naar wie moet ik mijn verlanglijstje sturen?