De bedoeling is dat ik (vanwege het licht) een halve meter voor de wand blijf staan. Dat geeft het probleem dat als ik iets in Nederland wil aanwijzen, ik vanuit mijn blikveld mijn hand ver links van de Britse Eilanden moet manouvreren. En dan blijkt dat het eruit ziet alsof ik iets boven Polen aanwijs… Hahaha. Het is eigenlijk wel hilarisch. Of dat went?!?! Voorlopig maar spieken op de monitoren op de grond.
Iets wat nieuw is moet altijd een beetje inslijten. Deels is het wennen voor de kijker, maar soms moeten er ook dingen worden aangepast. Als de belichting iets te enthousiast is ingesteld, lijkt het wel of de nieuwslezers licht geven. Moet de make-up juist lichter of donkerder? Het is altijd zoeken, passen, meten en bijstellen. Na elke uitzending wordt de studio bestormd om aanpassingen te bespreken. Inmiddels hebben we ook bij het weer de camerapositie veranderd. Nu word ik weer recht aangekeken, zodat het weer heel vertrouwd aanvoelt.
En wederom hebben de kijkers mij aangenaam verrast. De eerste dag zijn al veel foto’s op breedbeeldformaat ingezonden. Geweldig. De tweede dag zat ik te stoeien met een vlek op de radarbeelden dat geheel tegen de regerende luchtstromen in beweegt. Daarbij gooi ik er spontaan uit dat mensen mij mogen mailen als het in de buurt daarvan gaat regenen. Dat heb ik geweten!!!! De dag later zat de mailbox vol met mailtjes van kijkers die de bewuste bui bevestigden! Meer dan 100 mensen die zomaar reageren en meedenken. Echt onvoorstelbaar.
Heerlijk! Lang leve het enthousiame van de kijker! Zo blijft het vuurtje wel branden!
terug
