Deze week bracht een bezoek aan de oogarts helderheid (letterlijk en figuurlijk). Mijn madammeke mag zich oppimpen met een bril! Het onderzoek was bijna hilarisch: eerst druppeltjes om je pupil te vergroten (jeugdsentiment: de wereld ziet er dan behoorlijk wazig uit). Dan na een half uur met een lampje kijken hoe je zicht is. Mijn meid had er weinig zin is, brulde de hele boel bij elkaar, moest met 3 vrouwen in bedwang gehouden worden. En dan nog erachter kunnen komen dat haar slechte zicht vermoedelijk de oorzaak is van haar scheelzien. Echt heel knap.
Het leert je ook veel over de ontwikkeling van kinderen. Jonge kinderen schijnen altijd een plus-afwijking te hebben. Pas na een jaar of 10 hebben ze hun volledige gezichtsvermogen ontwikkeld. Ze kunnen echter zo goed accomoderen met hun lens en oogspieren, dat ze zelfs een grote afwijking goed kunnen corrigeren. Hoe kom je er dan wel achter? Wrijven in de ogen zonder dat het kind moe is, niet goed meekomen met lezen op school, of in het geval met mijn dochter: trekken met haar ogen.
Gelukkig nog even geen operatie. Wel een schattig brilletje. Ze is nu nog unieker dan ze al was… een kloon van haar moeder met rossig haar, krullen, pretoogjes en dan binnenkort: bril dragend. Een schattig gezicht. De geschiedenis herhaalt zich…
terug
