Ik merk dat ik dat naar mijn kinderen hetzelfde doe. Alles wat op school gemaakt en gedaan wordt, ontvang ik met grote bewondering. Soms bekruipt me het gevoel wat ik er in vredesnaam mee moet, maar de vertedering wint het altijd (wat dacht je van een loodzware, beschilderde dakpan voor moederdag!?!? Pas toen het tot mij doordrong dat de school aan verbouwen is en het wel een ludieke manier is van je bouwafval af te komen, zag ik er de humor wel van in. En dat alle moeders van diezelfde school nu opgezadeld zaten met een afzichtelijke dakpan…hahahaha ;-))

De mening van de papa van mijn kids is echter wat anders. Die wil vooral echte, grote kado’s hebben (het is net een klein kind, hahaha). Ik roep braaf dat ik zijn kind niet ben, dus dat hij het met zelfgemaakte frutsels zal moeten doen. En daar heb ik vrolijk aan meegedaan met een zelfgebakken mega-croissant (het ultieme zondag gevoel is samen met de kids zelfs croissantjes bakken met kaas en chocola erin).

Toch heeft het ontbijt op bed met kadootjes voor de kinderen een feestelijk gevoel. Mijn middelste (wordt volgende week 4) vroeg braaf hoe oud papa nu was geworden. De trots waarmee mijn oudste (in mei 6 geworden) een ingestudeerd versie voordroeg, gaf mij kippevel. En mijn jongste (bijna anderhalf)? Zolang er wat te (vr)eten is, is zij content. Die mega-croissant was meteen geconfesceerd. Wel leuk om op deze manier het knusse gevoel van vroeger terug te halen. En nu mag papa meteen zijn vaderschapskwaliteiten weer uitoefenen, want ik ga werken (om te voorkomen dat ik de rest van de dag uitgebuit wordt om papa te verwennen ).

Lang leve vaderdag, moederdag, opadag, omadag……

terug