Ook deze week heb ik mogen golfen. Voor het eerst sinds lange tijd overigens. Met dat dansen is er niet veel van gekomen. Via de Nederlandse Vereniging voor Golfspelende Journalisten was er een golfdag waarbij de opbrengsten van de greenfee’s (soort toegangskaartje) verdubbeld werden door Canon. Het totale bedrag ging naar het Liliane Fonds, terplekke vertegenwoordigd door Monique Velzeboer. Een bijzonder inspirerend mens.
Monique was in shorttrack een toppertje, totdat ze tijdens een training verkeerd viel en een dwarslaesie opliep. In de rolstoel heeft zij haar oude hobby weer opgepakt: fotograferen. Ze reist de wereld rond, legt kinderen met een handicap vast en maakt er bijvoorbeeld een bijzondere kalender van. Alle opbrengsten van haar werk (via haar foundation) gaan naar het Liliane fonds.
Zij vertelde een leuke anekdote: mensen van de Masai-stam leven zo geisoleerd, dat ze dachten dat alleen zij gehandicapte kinderen kregen. Die realiseerden zich niet dat dat over de hele wereld voorkomt. Ze werden daar pas van bewust na een bezoek van Monique in rolstoel. Dat je daar geen schuld aan hebt. Dat een kind daar niets aan kan doen. Met vaak kleine hulpmiddelen krijgen die kinderen ineens een toekomst! Zij diende duidelijk als inspiratie! Werkelijk fantastisch dat zij zulks waardevol werk kan verrichten (met tomeloze inzet van vele anderen, want in een rolstoel effe een last-minute pakken zit er natuurlijk niet in).
Ik hoor ook nog dagelijks dat ik met mijn dansavontuur velen heb geinspireerd. De werkende moeder die gewoon iets oppakt wat ze niet kan en daar volledig voor gaat en volop geniet. Ik hoef niet alles te begrijpen, maar ik geniet wel van deze onvoorziene dingen in het leven.
terug
