Naast het proces van leren lezen en schrijven, werd verteld dat er allerlei toetsmomenten zijn. De ouders worden in principe hier nier over ingelicht, tenzij er wat aan de hand is. Daar werd ik bijzonder opstandig van. Ik wil weten hoe het mijn kind vergaat, ook als er geen stront aan de knikker is. Ik wil kunnen helpen, bijsturen, begeleiden als hij blijkt wat extra hulp nodig te hebben. Niet als het leed als is geschied!
Het is niet de eerste keer dat mij opvalt dat zowel bij scholen, als bij dienstverlenning voor kinderen (bijvoorbeeld fysiotherapie) er per definitie wordt uitgegaan dat de ouders meer kwaad dan goed kunnen doen. Je wordt zoveel mogelijk buitengesloten om het proces niet te beinvloeden. Er wordt vanuit gegaan dat ouders hun kinderen teveel gaan pushen en dat het kind dan vervolgens niet meer ontvankelijk is voor de docent/therapeut.
Wil je mij op de kast krijgen? Dan is dit een goede optie! Het zal ongetwijfeld voorkomen dat sommige ouders hun kroost teveel pushen. Maar zoals elk kind uniek is en anders zal reageren, zo is ook geen ouder hetzelfde! (Wij zijn ook die unieke kinderen geweest en nog steeds individuen!!!). In de eerste 4 jaar van een mensenleven maak je alles mee. Bij elke ontwikkeling sta je er met je neus boven op. Dat maakt het papa of mama zijn juist zo bijzonder.
Zodra ze naar school zijn, maak je ze nog maar een paar uur op een dag mee. En als de docent dan ook nog weinig van belevenissen verteld… Ik begrijp heel goed dat er ouders zijn die daardoor het contact met hun kind verliezen. En de maatschappij maar klagen over de losgeslagen jeugd en dat ouders te weinig grip hebben. Ik heb groot nieuws: Dat wordt je als ouder dus al vanaf de basischool gewoon opgedrongen!
Snif, ik schuif het maar onder het kopje: leren loslaten. Ben er nog niet aan gewend. En terwijl ik dat besef aan het verwerken ben, bereikt mij het nieuws dat een dierbaar familielid is verhuisd naar de hemel en de sterren. Ik ben er echt even van de leg van geweest. De schat was 95 en had veel in haar leven meegemaakt. Je kunt je voorstellen hoe rap de wereld veranderd in korte tijd, laat staan wat iemand ziet veranderen in bijna een eeuw.
Ze was de enig overgebleven verbinding met de generatie van de opa’s en oma’s van ons dertigers. De laatste uit het gezin Van Leur-Heckner. Familieverhalen, verhalen uit de oorlog, verhalen over het leven… Ook dat is nu definitief onbereikbaar geworden. Wat nu nog rest, zijn de vergeelde foto’s: getuigenissen van vroeger… Veel onbekenden. Nooit meer kunnen achterhalen wie wie is. Mijn verleden, mijn genen… het verdwijnt langzaam in een dikke nevel.
Een ding is mij deze week heel duidelijk geworden: Loslaten is niet mijn favoriet hobby!
terug
