Madeleine is al een paar nachten aan het kloten. Ze is het al niet eens met inslapen en het lijkt wel of ze er ’s nachts een sport van maakt hoe vaak ze mij aan het bed kan krijgen. Wetende dat kinderen je ook kunnen manipuleren, probeer je de grenzen een beetje op te zoeken. Ik voel dat ze niet lekker in haar vel zit, veel poepluiers heeft en dus misschien ook wel buikkrampen. Er moeten twee kiezen doorkomen, misschien zit daar het euvel. Na een paar keer laat ik haar maar huilen en uiteindelijk valt ze wel in slaap.
Afgelopen nacht gebeurde iets opvallends. Als ik aan het dromen ben, meng ik geluiden van de omgeving in mijn droom. Vannacht gebeurde dat ook. Ik hoorde iets van gekuch, voelde me op slag heel alert (hoezo adrenalinestoot?!). Bleken alle drie de kids aan het hoesten te zijn. Merkwaardig. Even geluisterd, maar nog geen reden mijn bed uit te komen. Daarna viel ik weer in slaap, maar heel onrustig. Angstige dromen over dansen, computers, dat ik allemaal fouten maakte, het overzicht kwijt was. Blijkbaar nog steeds die stoot stresshormonen in mijn lijf. Ineens hoor ik een aanzet tot huilen. Ik stond meteen naast mijn bed (je weet op een onverklaarbare manier wanneer het serieuze boel is). Had Laurens van het hoesten zijn bed ondergespuugd. Wonderlijk dat mijn lichaam dat al aangaf door bij de eerste signalen heel alert te zijn. Zou er dan toch iets zijn van telepathie?
Bij een derde hoestbui een paar uur later ging het gelukkig wel goed. Toen toch ook maar Madeleine weer gecheckt, want misschien heeft ze wel om dezelfde reden liggen huilen. Dat viel mee. Ik heb alle voor mijn kids over, maar mamma is wel een beetje boel brak ’s ochtends. Zeker na een paar van die onrustige nachten. Dan kan de beste visagist met de beste make-up mijn wallen nog niet verdoezelen!
terug
