Heb er nog slapeloze nachten van. Uit gewoonte rende ik vlak voor de uitzending op zondag om 18 uur naar beneden (in plaats van omhoog dus waar de studio is). Dan moeten we door een soort sluis met twee deuren. De eerste deur kon ik vanuit het trappenhuis zo in, valt achter mij in het slot. De tweede wilde niet open: alleen op vertoon van een pasje. De deur achter mij idem dito vanuit de sluis. Sjipperdesjips. Ik realiseerde me toen pas dat ik in mijn automatisme de verkeerde kant op was gegaan. Het zes uur nieuws was al gaande, geen kip in het restaurant (wat dus beneden is).
Ik heb toch staan bonken en schreeuwen…. Uiteindelijk heeft iemand mij gehoord en vrij gelaten (moet je mij hebben, dik de slappe lach van deze stommiteit). Was nog net op tijd voor het weerbericht, maar vraag me niet meer hoe dat is gegaan. Sindsdien heb ik bijna altijd een pasje bij me, want ik ren nog wel eens op een onbewaakt moment naar onder in plaats van boven. Gelukkig is dat nooit meer mis gegaan (zeg nooit nooit - nu met de verbouwing is de studio juist weer onder….gewoontes zijn lastig te veranderen).
Afin, getuige de foto’s is de werkdag weinig veranderd. De gang naar het koffiezetapparaat aan het begin van de werkdag (met ook heet water, want ik lust geen koffie), dezelfde thermoskan, dezelfde mok met mijn naam die afgelopen week toevallig gesneuveld is (snif), het lozen van het theewater (arbo-technisch moet je je computertijd immers vaak onderbreken), de papierwinkel, de ruzies met haperende printers en faxen, de make-up, het omkleden (erg leuke foto!), de regie/studio, het afsmincken na afloop.
Drie opvallende verschillen: toen was er nog een groen/blauwe chromakey, nu een realistich videoscherm. Toen tekende wij onze weerkamer op papier (met kleurtjes en al) en leverde dat in bij de grafische afdeling (Marisol op de foto is er nog steeds). Zij maakten dan de weerkaarten op de computer voor de uitzending. Nu doen we alles zelf. Verschil nummer 3: het kapsel en de bril, hahahaha.
terug
