Ilha de Marajo
Pará is de staat waar de Amazone uitmondt in de Atlantische oceaan. Bij de enorm brede monding van de Amazone rivier, ligt de eilandengroep Marajó. Op de meeste kaarten lijkt dit één blok land, maar in feite zijn het ongeveer 3.000 kleine eilandjes. Het grootste eiland heet tevens Marajó en heeft een oppervlakte van circa 50.000 km˛, zeg maar de omvang van Zwitserland.
Toegang via Belem
De stad Belém is de toegangspoort tot de eilanden. Vanuit Belém kun je het gebied per boot bereiken. Deze tocht duurt circa 3 uur. Het beste tijdstip om de eilanden te bezoeken is gedurende het drogere (neerslag valt er altijd) seizoen. Dit is in de periode tussen juni en januari.
Het landschap op de eilanden bestaat uit stranden, in de oostelijke delen een met savanne bedekte prairie en in de westelijk delen zijn het dichte wouden. Het water wisselt tussen heerlijke kalme stukken en de “pororoca”. Dit zijn de golven die veroorzaakt worden door de ontmoeting tussen rivier en oceaan.
Land dat de golven tegenhoudt
In de taal van de originele bewoners betekent Marajó ‘het land dat de golven tegenhoudt’ en dat is precies wat Marajó doet. Het eiland breekt niet alleen de golven van de Atlantische Oceaan het breekt ook de stroom van de Amazone die aan beide kanten langs het eiland naar zee gaat. Helemaal terecht is de naam overigens niet, want het is de machtige rivier zelf die de zee buiten houdt; tot tachtig kilometer in de Atlantische Oceaan is het water zoet vanwege de enorme uitstroom van de Amazone.
Horen is hier ook zien
Marajó heeft een indrukwekkende biodiversiteit door zowel zoet als zoutwater en grote getijde verschillen. Het eiland beschikt over prachtig regenwoud én laagbegroeide steppegebieden die na flinke tropische regenbuien blank komen te staan en veranderen in moerasgebieden vol nieuw leven. Dankzij lage begroeiing is de kans om dieren in het wild te spotten hier vele malen groter dan in het dichtbegroeide regenwoud. Daar hoor je namelijk wel veel, maar zie je verdraaid weinig wildlife.
De legende van de buffel
Het eiland staat bekend om zijn waterbuffels die hier eeuwen geleden vanuit Zuidoost-Azië geďntroduceerd werden om het zware werk te doen. De legende gaat dat een Frans schip vanuit Azië op weg naar Frans Guyana schipbreuk leed voor de kust van Ilha de Marajó. Daarbij zouden een aantal buffels al zwemmend de oevers hebben bereikt en zich sindsdien over het eiland hebben verspreid. Het zware werk doen ze nog steeds, al worden ze tegenwoordig ook letterlijk opgezadeld door de lokale politie die op de rug van de onverschillige kolossen patrouilleert op het eiland. Op Ilha de Marajó wonen 140.000 mensen en er wonen maar liefst 600.000 buffels.
Laid back
Dit zegt alles over de lome sfeer op het eiland. Niemand heeft haast, niemand is druk en iedereen leeft met en van de natuur. Naast dicht regenwoud zijn hier uitgestrekte, laagbegroeide moerasgebieden te vinden, waar de fauna van het gebied zich frank en vrij aan bezoekers toont. Tijdens eenvoudige wandelingen of kanotochten kun je al anaconda’s, apen, luiaards, kaaimannen en miereneters te zien. Om het maar niet te hebben over de bonte verzameling prachtige en soms zeer zeldzame vogels. Papegaaien en toekans zijn hier zelfs bijna net zo gewoon als in Nederland koeien en schapen in de wei. Regelmatig kleurt de lucht rood door een vlucht ibissen
Boerderij in de jungle
Fazendo do Carmo is een 100 jaar oud Portugees landhuis, uit hout opgetrokken, waar eigenlijk alles nog is zoals toen. De inrichting is slechts mondjesmaat veranderd. Het landhuis heeft 2 zitkamers, 1 eetkamer, 6 slaapkamers en 3 badkamers. Er is een apart blok bijgebouwd met 4 slaapkamers, allen met eigen badkamer. Drie keer per dag wordt er een maaltijd gekookt met de producten van de boerderij.
Op pad met Claudio
Het boerengezin woont hier met het personeel in afzondering in het binnenland. Uiteraard zonder tv en internet, maar met een aggregaat dat zorgt voor de broodnodige elektriciteit, al is het apparaat vooral aangeschaft om bezoekers een leeslampje en warm water te kunnen bieden. De bewoners hebben het eigenlijk niet nodig, want die gaan met de kippen op stok en worden weer wakker bij het ochtendgloren.
Dat wordt overigens ook van de bezoekers verwacht, want juist dan toont het tropisch regenwoud zijn pracht en praal. Dan immers is de hitte uit de lucht en doen de dag- en nachtdieren de wisseling van de wacht. Het moment dus om samen met voorman Claudio van de Fazendo per kano het bos te verkennen. De man heeft zonder twijfel de beste ogen van de wereld en laat zijn passagiers van de ene in de andere verbazing vallen. Waar je denkt een stuk kreupelhout te zien, spot hij een zeldzame slang.
< terug
Ilha de Marajo: relaxte buffer tussen Amazone en Oceaan
print volledig artikel 
