Noord Chili
Eitje koken
De honderd geisers van Tatio spuiten op onverklaarbare wijze alleen van zonsopgang tot 10 uur ’s ochtends. Wil je eens de zon door stoom zien opkomen, dan moet je hier zijn! In de aarde zitten breuklijnen, waardoor het smeltwater van de bergen de aarde indringt en in contact komt met lava onder de aardkorst. Het water wordt zo heet dat het omhoog wordt gestuwd en kokend aan de oppervlakte komt. Let op: ze zijn tegelijkertijd levensgevaarlijk. Sommige gaten zijn metersdiep en als je even niet oplet en erin stapt, is het met je gedaan.
Bring an egg
Tip van Chris: Neem een ei mee! Deze kan je ter plekke koken voor je ontbijtje. Het water kookt hier al bij 85 graden Celcius, dus iets langer laten pruttelen voor het beste resultaat!
Het langste land ter wereld, met verschillende klimaten, dus diverse natuur. Dat is Chili, aan de westkant van Zuid-Amerika. Chris begint in de Atacama-woestijn, de droogste woestijn ter wereld. Vervolgens zal hij afdalen naar het zuidelijkste puntje: Vuurland, met gletsjers en pinguïns.
Wat vooraf ging...
Pas nadat in de jaren dertig van de zestiende eeuw Peru op de Inca’s was veroverd, deden de Spanjaarden in 1536 een poging om Chili te veroveren: goud is wat ze wilden. De aanval mislukte, maar in 1541 ondernam Pedro de Valdivia een nieuwe poging. Die slaagde wel; Chili werd een Spaanse kolonie en opgedeeld in ‘encomiendas’: grote landbouwbedrijven die in het bezit waren van grootgrondbezitters en geleid werden door ex-soldaten en avonturiers.
Het zware werk moesten de indianen doen. Zij hadden zwaar te lijden onder de Spaanse bezetting. Ziektes braken uit en ze vluchtten de oerwouden of de bergen in. De Mapuche-indianen in het zuiden hielden lang stand tegenover de Spanjaarden, tot zelfs in de 19e eeuw. Na de ontwikkeling van landbouw en veehouderij in de 18e eeuw begon een periode van economische opgang, waardoor veel immigranten uit Europa werden aangetrokken. Lees hier hoe de geschiedenis zich daarna ontwikkelde. Voor andere gegevens over het land, klik je op deze site.
San Pedro de Atacama
San Pedro de Atacama is een oasedorpje in de Atacama-woestijn. Hier moet je zijn voor het meeste groen, want in de omgeving kan je hier ver naar zoeken.. Vroeger lag San Pedro op de handelsroute van Argentinië en Bolivia naar de Stille Oceaan, waardoor het van groot belang was. Toen kwamen de spoorwegen waardoor het stadje z'n functie verloor, maar nu is het weer hot: deze plek ligt namelijk op de gringotail, dé route van backpackers. Ook houden de jonge Chilenen van deze relaxte plek. Je hebt hier een ruime keuze in hostels, pensions en miljoenen internetcafés.
In het hoogseizoen is deze plek wel erg toeristisch. De inwoners leven van alle bezoekers die hier komen, maar landbouw is ook een belangrijke inkomstenbron. San Pedro is de basis om uitstapjes te maken naar de woestijn. In de omgeving vind je ook veel vulkanen, waarvan sommige nog actief zijn.
Mag het licht uit?
Het licht in het dorp gaat om ’s nachts om 1.00 uur uit, in het weekend een uur later. Lallend over de straten zwerven wordt niet gewaardeerd. Overdag kan je de bezienswaardigheden aandoen die allemaal op loopafstand van Plaza de Armas liggen. De belangrijkste winkelstraat is Caracoles, ten zuiden van Plaza de Armas. Iglesia San Pedro is de koloniale kerk van San Pedro.
Museo Gustavo Le Paige
De omliggende Atacama-woestijn is een paradijs voor archeologen omdat het er nooit regent en hierdoor alles eeuwen blijft bewaard. Nou ja, er valt minder dan een halve millimeter per jaar, maar sommige plaatsen hebben echt nog nooit een druppel gevoeld. Toch liggen hier en daar wat plassen en meertjes, afkomstig van het smeltwater van het Andesgebergte. Gustavo Le Paige was een archeoloog die met enkele anderen het museum 'Museo Gustavo Le Paige' oprichtte. Wil je meer weten van de geschiedenis van de verschillende volken dan is dit de plek om de nodige kennis op te doen.
Indiaans fort
Net buiten San Pedro vind je een fort dat de indianen bouwden om zich tegen de Spaanse kolonisten te beschermen: 'Pokara de Quitor'. Dit ligt op zo'n 3000 meter hoogte, dus met de aanwezige ijle lucht is het slim niet al te actief te doen. Van het fort is trouwens niet veel over, maar je loopt dus wel op een historisch stukje grond als je hier bent. Kan je dat niet zoveel schelen, dan haalt het volgende argument je misschien over om naar deze plek te komen: het mooie uitzicht over de oase.
Atacama-woestijn
Je hebt het bekendere Patagonië in het zuiden van Chili, maar het andere uiterste is Atacama, grotendeels een nationaal park. Hier is het heet en droog:een vulkanisch plateau in het noorden van het land. Even afgelegen en onbedorven als Patagonië, maar in plaats van ijs en steen vind je hier vuur, zout en zand.
Flamingo-fun
Op vijf uur rijden vanaf San Pedro ligt Salar de Atacama. Dit is een hoogvlakte waarop zoutvlaktes zijn ontstaan: flamingo's hebben hier hun plekje gevonden. Je kan de beesten hier bekijken, maar niet van al te dichtbij, omdat dit hun populatie geen goed doet. Het natuurreservaat Los Flamencos is opgericht in 1990 om de drie hier voorkomende soorten flamingo’s en de leefmilieus te beschermen. Vraag je je af hoe je überhaupt zout kan vinden op zo'n droge plek? De gesmolten sneeuw van het Andesgebergte, daar heb je 'm weer.
Vallei van de maan
De 'Valle de la Luna', vallei van de maan, is een kom van steenharde zongebakken klei. Bij maanlicht schitteren de zoutkristallen die hierop liggen. Je kan hier bij zonsondergang de mooiste plaatjes schieten.
Geiser
De honderd geisers van Tatio spuiten op onverklaarbare wijze alleen van zonsopgang tot 10 uur ’s ochtends. Wil je eens de zon door stoom zien opkomen, dan moet je hier zijn! In de aarde zitten breuklijnen, waardoor het smeltwater van de bergen de aarde indringt en in contact komt met lava onder de aardkorst. Het water wordt zo heet dat het omhoog wordt gestuwd en kokend aan de oppervlakte komt. Let op: ze zijn tegelijkertijd levensgevaarlijk. Sommige gaten zijn metersdiep en als je even niet oplet en erin stapt, is het met je gedaan.
Bring an egg
Tip van Chris: Neem een ei mee! Deze kan je ter plekke koken voor je ontbijtje. Het water kookt hier al bij 85 graden Celcius, dus iets langer laten pruttelen voor het beste resultaat!
Eten & slapen
Na alle indrukken van de natuur, eet Chris wat bij Laestaka in San Pedro. Voordat hij naar zijn volgende bestemming trekt -op naar Santiago!- logeert hij in de lodge La Aldea.
< terug
Hotlist: Koken in de Andes? Eitje
print volledig artikel 