The Story so Far: de jury blikt terug op dit Idols-seizoen

Gedenkwaardig moment

Edwin Jansen wordt als eerste geīnterviewd. In het felle spotlicht steekt hij van wal over het meest opvallende moment dat hem is bijgebleven: kandidaat Herman, die weliswaar de voorronde niet doorkwam, maar opviel door zijn non-stop-dansdraai en zijn zangintro van Madonna's Into the Groove: "You can dance. For inspiration..." Edwin: "Een briljante jongen die er veel zin in heeft. Dat Madonna-dansje hangt nog steeds in mijn hoofd."

Audities

Als enige kritiek op Herman zei de jury na zijn optreden quasi-serieus: "Jammer dat je de tekst vergat, anders was je zeker doorgegaan." Geen harde kritiek. Bij andere audities was dat wel het geval volgens verschillende media. Edwin: "We hebben eerder kritiek geleverd dan vorig jaar. De mensen wisten waar ze aan begonnen. Maar vorig jaar waren we heus niet zoveel milder. Met uitspraken als: 'De juryleden zijn psychische monsters die kinderzieltjes beschadigen', kan ik niks. Mensen hebben juist wat aan commentaar."

Een goede auditie ziet er volgens Edwin als volgt uit:

Straal zelfverzekerdheid uit

Draag geen jas of tas

Stel jezelf voor (naam, leeftijd)

Kies een nummer waarbij je je kan inleven

Kijk de jury aan, dat is je publiek dat je moet bespelen

Zing zuiver

Betoverende blik

De laatste zevenentwintig deden ongetwijfeld een aantal dingen uit bovenstaande opsomming goed tijdens hun auditie. Zoals Elisaar, zij hypnotiseerde de jury zelfs met haar betoverende blik. Dat leidde op dat moment af van haar performance, al bleek in het theater dat ze wel degelijk kon zingen. Helaas koos ze tijdens de workshop een moeilijk nummer waarna ze afviel. De overgebleven deelnemers zijn niet anders dan vorig jaar volgens Edwin: "Het ultieme idool is iemand met een te gekke uitstraling die goed kan zingen."

Theater

Tijdens de theaterronde in de Efteling zongen de deelnemers eerst een stukje in de rij ('Chorusline') om daarna een originele reden op te noemen waarom zij het nieuwe idool waren. De volgende stap was het zingen van een duet. Degene die toen overbleven, werden ingedeeld in verschillende kamers, waarvan de ene wel doormocht; de andere niet. De jury bracht het nieuws.

Ontlading

Edwin: "Iedereen in die kamers was in de war: wel door of niet? Als je binnenkwam, zag je dat ze op onze gezichten reageerden: lachten wij, dan keken ze wat opgeluchter; keken we ernstig, dan zag je de angst in hun ogen. En dan die ontlading als ze hoorden dat ze mochten blijven! Alsof ze een diploma kregen waarvoor ze zes jaar hadden gestudeerd, maar dan nog erger. In de nee-kamer rekte Henkjan, die het woord deed, het moment van de uitslag minder lang."

Go solo

De mensen die daarna overbleven, zongen een solonummer. "Maud en Boris vond ik top met de solo's." Tijd om de laatste 27 te kiezen. "Meer mensen hebben op zo'n moment recht om door te gaan", aldus Edwin. "Het is moeilijk: waar doe je goed aan? Ook tijdens de workshops was het niveau erg hoog. Bij sommigen had ik het idee dat ze al vaker voor zo'n publiek hadden gestaan. Dat Alice de Wildcard-show won, vond ik terecht. Alleen zie ik haar op de lange termijn niet als artiest. Ze wil te graag, wat nadelig kan werken."

Jerney Kaagman

Jerney Kaagman: "Wat er voor mij uitsprong was de theaterrronde in de Efteling. De sfeer onderling was goed en ik had een sjieke suite. Over de kritiek die wij op de deelnemers geven, zeg ik: ze kunnen het verwachten. Op straat word ik trouwens wel 'ns aangesproken door mensen die zeggen dat ze het met de jury eens zijn. In tegenstelling tot verschillende kranten en tijdschriften misschien, maar ja, die moeten ook hun bladen vullen."

Verder lezen? Klik hier!

<< Terug