In de pittige etappe met ongeveer veertig kilometer 'serieuze megaduinen' – volgens Verhoeven – kreeg hij de Italiaan Botturi achter zich aan. "Die vond het wel fijn om achter mij aan te rijden. Hoefde hij alleen maar te volgen en niet zelf te navigeren. Op een gegeven moment was ik het beu en het ik een tandje bij gezet. In de hoogste duinen kon hij niet meer volgen. Ik merkte wel dat de motor warm werd in die zware duinen. Toen ben ik weer een beetje meer gaan rollen om te profiteren van de wind."
Toen even later Verhoeven over een duintje wilde springen, kwam hij muurvast te zitten. "Het was daar ineens een stuk zachter. Het voorwiel groef zich tot de kuip aan toe in en ik ging er voorover af. Ik heb vreselijk moeten sleuren om hem eruit te krijgen. Dan voel je wel hoe belangrijk het is om fysiek sterk en fit te zijn. Ik heb wel even vijf minuten nodig gehad om weer bij te komen."
Na de duinen volgde een gedeelte met kamelengras. "Maar niet zoals in Afrika. Daar zit er ritme in. Hier niet. Het lijkt wel of ze precies verkeerdom liggen. De hele tijd ben je aan het butsen en knotsen. Dat is slopend."
Dat dit de dagen zijn die tellen, realiseerde Verhoeven zich. "En juist daarom ben ik tevreden. Ik ben niet snel tevreden, maar ik moet me erbij neerleggen dat het niet anders is. Veel hoger dan vijftiende zal ik niet komen, tenzij er voor me jongens uitvallen. Maar dan heb je het niet aan jezelf te danken. Morgen komt er nog een serieuze proef, met duinen, fesh-fesh en stenen. Daar moeten we nog goed doorheen zien te komen."
© Tekst: FransVerhoeven.com
© Foto: Dakarpress
