Heb je er zin, wordt me veel gevraagd, zin in de twaalfde serie Barend & Van Dorp. Ja, maar aan het begin van het seizoen heb je altijd wel dubbele gevoelens. Dinsdag was ik bij Jong Oranje-Jong Tsjechië om vooraf Foppe de Haan de aan hem gewijde dvd te overhandigen, om Robin van Persie te condoleren met het overlijden van zijn oudste grootvader en om te zien dat Jong Tsjechie een gevaarlijkere ploeg heeft dan Nederland. Daarom was het goed dat Nederland overeind bleef. Het was lekker druk in Heerenveen, waar zoals gewoon door het fantastische beleid van Riemer, Annie en Foppe nauwelijks agenten aanwezig zijn, laat staan ME.
Daags later was ik voor het eerst weer eens ouderwets nerveus voor een wedstrijd van het Nederlands elftal. Dinsdagmiddag had Van Basten tijdens zijn persconferentie ten overvloede bewezen dat hij ook de dag voor een belangrijke wedstrijd volledig zichzelf blijft en straalde Kees Jansma als een zwangere vrouw. In de Arena dacht ik na tien minuten, toen de Tsjechen zich efficient hadden aangepast aan de driemansdefensie van Nederland, dat het eerste doelpunt niet lang kon uitblijven, het doelpunt van Tsjechie. Maar omdat Van Basten eindelijk deed wat Rijkaard, Van Gaal en Advocaat nooit durfden of niet zagen, namelijk Van Hooijdonk in de basis opstellen, scoorde en won Nederland. Geluk kun je dus afdwingen. Ik neem overigens wel aan dat die scheidsrechter, tandarts Merk uit Duitsland, nooit meer een internationale wedstrijd mag fluiten. Zo’n schandelijk arrogante en slechte thuisfluiter hebben we de laatste jaren niet meer gezien.
En toen kwam de laatste vrije donderdag. Wil je mee naar Madonna, vroegen mijn dochters. Het was drie uur rijden door vastgelopen Nederland, zeg maar van de ene file in de andere, waardoor Madonna haar begin uitstelde van kwart over acht tot negen uur, maar toen kregen we ook wel wat. Ik bedoel: binnen 24 uur zag ik Van Basten en Madonna triomferen. Je kunt het slechter treffen. Het was bovendien op het middenterrein goed toeven tussen aardige Groningsen die wel pil lustten. Tja en toen kwam de laatste vrije vrijdagavond. Zelden de laatste tijd zo uitbundig gelachen als bij de voorstelling van Najib Amhali. Zo’n tien jaar geleden zag ik hem debuteren als stand-up comedian in de stal van Raoul Heertje. Als je kaarten voor hem kunt krijgen, leg je in de rij, het is het liggen waard. Het laatste vrije weekeinde is al geen vrij weekeinde meer. De zaterdagkranten lees je al met het oog op maandag. Dus heb ik zin? Ja, maar zo’n week als de laatste is ook wel heel aantrekkelijk.