Aan het eind van de zitting mag hij nog wat zeggen. Frans O. klinkt zacht, bedremmeld. De paar woorden die hij zegt zijn in de zaal nauwelijks te verstaan. “Dat het allemaal heel emotioneel voor ‘m is, en dat alles wel is gezegd”, hoor ik later van z’n advocaat. En de inhoudelijke behandeling van de zaak is nog niet eens begonnen. O. wordt samen met mede-hoofdverdachte John W. oplichting en verduistering ten laste gelegd. 33 miljoen euro kregen ze los van beleggers. Geld dat ze niet - zoals beloofd - in lucratieve Amerikaanse levensverzekeringen staken. Pas nadat ze luxe auto’s en juwelen hadden gekocht , en miljoenen staken in eigen vastgoedprojecten , kochten ze voor 7 miljoen, ruim eenvijfde van het ingelegde geld, aan polissen. Alleen Frans O. is naar de rechtbank gekomen. Hij draagt een jasje boven een versleten spijkerbroek. Het grijzende haar hangt tot bijna in de nek. De onvermijdelijke vraag schiet door m’n hoofd: zou ik van deze man een tweedehands auto kopen? Nee. In elk geval niet van wat er, hier op de proforma-zitting bij de rechtbank van Den Bosch nog over is van de man die beleggers overhaalde om 50.000 euro of meer te investeren in Easy Life. Die uiterlijke schijn bepaalt veel. En uiterlijke schijn, daar waren de heren van Easy Life goed in. Zonder dat er kennelijk een bedrijfsplan of begroting was, werden de eerste ingelegde miljoenen uitgegeven aan mooie kantoren, dure pakken, snelle auto’s en grote huizen. Welk doel deze aankopen ook dienden, argeloze beleggers zullen door dit uiterlijk vertoon wellicht het idee gekregen dat ze in de wereld van het grote geld beland waren en dat het wel snor zat met hun geld. Maar ook hun centjes werden in luxe geïnvesteerd. Aan bedrijfsvoering werd in zoverre gedaan dat er medewerkers werden ingehuurd voor vorstelijke salarissen. “Die mensen willen toch ook goed eten en een mooie auto rijden”, zou een van de hoofdverdachten later verklaren. O. en W. zelf hielden het niet bij één mooie auto. Het strafdossier maakt melding van een Rolls Royce, Ferrari’s, Maserati’s, een Porsche. Twee Bugati’s van elk 1 à 2 miljoen kunnen nog net worden afbesteld. Verdachte W. wordt in juni met tegen de 240 kilometer per uur betrapt in een Ferrari, in het bijzijn van de camera’s van het programma Blik op de Weg, dat het fragment vorige week uitzond kennelijk zonder te weten om wie het ging. We zien een joviale Brabander die een beetje dolt met de agenten die hem z’n rijbewijs afpakken . De tweedehands auto-vraag? Nah. Drie maanden later is het leven in de fast lane afgelopen en staan de arrestatieteams voor de deur. En dan begint het`zwartepieten. W. zegt dat hij heeft ingegrepen toen hij zag dat O. veel geld onttrok voor privé-doeleinden. O. zegt op zijn beurt dat hij al sinds begin dit jaar niet meer in Easy Life zat, en dat W. juist daarna nog flink met geld heeft gestrooid. En dat hij geld wil terugbetalen aan gedupeerden. Hij heeft als teken van goede wil z’n eigen faillissement aangevraagd. Terugbetalen lukt, zegt de advocaat. Want die 7 miljoen aan polissen is nu al 10 miljoen waard. En je moet dat over de looptijd van 7 jaar zien. Die 33 miljoen komt er dan ook nog wel. De beleggers hadden zich er wat anders bij voorgesteld. Hans de Bruijn
©RTLZ.nl