Verhaal van Scheringa
Voor de inhoud van het boek maakt dit nauwelijks verschil. Het verhaal van Verdel leest als het verhaal van Scheringa. Het zijn vooral anderen die verantwoordelijk zijn voor de val van DSB Bank. De toezichthouders. De media. En, in de laatste weken van de bank, de bewindvoerders. En dat is niet nieuw. Al op de dag van het faillissement van DSB Bank wees Scheringa met een beschuldigende vinger naar anderen. Zijn bank was niet failliet, maar kapotgemaakt, door De Nederlandsche Bank en het ministerie van Financiën. Nu komen daar de Autoriteit Financiële Markten en de bewindvoerders bij, maar ook daarover kraakte Scheringa in het verleden al eens harde noten.
Fascinerend
Wat het boek van Verdel toch de moeite waard maakt, is de gedetailieerdheid ervan waar het gaat om hoe Scheringa en zijn collegabestuurders die laatste weken van DSB Bank hebben beleefd. Verdel zat er als adviseur vaak bij of werd op de hoogte gehouden van alle gebeurtenissen. En dat is fascinerend om te lezen.
Zalm en De Grave
Verdel schrijft hoe Gerrit Zalm bij zijn in diensttreding als adviseur zichzelf verkoopt voor een ton per jaar voor twee dagen werk per week. Als Zalm zich een dag later realiseert dat dit misschien te weinig is, vraagt hij om twee ton. En hij krijgt het. Over een andere VVD-prominent, Frank de Grave, onthult Verdel dat die ontslagen werd, omdat hij met iedereen ruzie maakte. Dit is een verhaal dat het bestuur van DSB al vaker vertelde, tot nu toe alleen in informele gesprekken.
Eenzijdig
En dat brengt ons bij de grote makke van het boek: de eenzijdigheid ervan. De Grave zelf vertelt namelijk een heel ander verhaal over zijn vertrek bij DSB dan Scheringa. De versie van De Grave komt niet aan de orde. Verdel lijkt dan ook geen enkele poging te doen om de werkelijke gang van zaken te achterhalen. En dat doet ze nergens.
Waarheid
Haar boek is dan ook geen journalisitieke of geschiedkundige zoektocht naar de waarheid. Het is louter een beschrijving van de manier waarop het kamp DSB het allemaal heeft beleefd. Leuk voor hen die dat interesseert, want nogmaals: er staan voldoende pikanteriën in het boek. Maar wie het schilderij DSB volledig belicht wil zien - in plaats van alleen door de spot die Scheringa heet - doet er beter aan het rapport van de commissie Scheltema te lezen. Hoewel je ook daarover natuurlijk een mening kunt hebben.
©René Lukassen @ RTLZ.nl
©RTLZ.nl