Lees de column van René Lukassen
Volkomen onnodig
Volkomen onnodig lag het deze week op straat. Dat de Nederlandsche Bank een opvolger in gedachten heeft voor scheidend president Nout Wellink was al langer duidelijk. Maar dat het kabinet - dat een benoeming moet formaliseren - een eigen voorkeurskandidaat heeft, zong woensdagmiddag ineens rond.
Beschadigd
Het waarom van dat rondzingen blijft onduidelijk. Want los van de voorkeur van DNB had het kabinet ook in alle stilte haar eigen kandidaat door kunnen drukken. In plaats van binnenskamers armpje te drukken, gooiden Haagse bronnen de 'botsing' op straat. Daarmee beschadigden ze niet alleen Lex Hoogduin, de voorkeurskandidaat van DNB, máár ook de kabinetsfavoriet, Kees van Dijkhuizen
Omstreden
Beiden zijn nu immers omstreden. Wordt het uiteindelijk Hoogduin, dan zal hij altijd die bankpresident zijn die het kabinet eigenlijk niet wilde. Blijkt Van Dijkhuizen de opvolger van Wellink, dan is híj de man die de bank niet zag zitten. In beide gevallen geen lekker begin van je nieuwe baan, lijkt me.
Uitweg
De voor de handliggende uitweg uit deze impasse is géén van beide kandidaten te benoemen, en te kiezen voor de onomstreden derde man wiens naam circuleert: Jeroen Kremers. Die zou niet worden opgezadeld met een negatief benoemingsadvies van DNB dan wel kabinet. En luidt het gezegde niet dat waar twee honden vechten om het been, de derde ermee heen gaat?
Dezelfde kleur als De Jager
Dat die derde dezelfde politieke kleur heeft als de minister van Financiën is schier toeval en zal bij een eventuele benoeming vanzelfsprekend geen enkele rol van betekenis spelen...
