Soms krijg ik daar spijt van. Als ik er achter kom dat ik te veel betaald heb bijvoorbeeld. Het is dan moeilijk om mijn ongenoegen niet te vertalen in een verhaal. Toch ben ik daar terughoudend in. Mijn persoonlijke oorlogjes met bedrijven moeten vooral persoonlijk blijven.
Het ongenoegen van velen
Ik heb er minder moeite mee als ik me in goed gezelschap weet. Mijn ongenoegen is dan het ongenoegen van velen. En waar velen ontevreden zijn, is toch iets aan de hand.
Een mooi voorbeeld is de manier waarop mijn verzekeringsmaatschappij mij informeert over mijn beleggingsverzekering. Of beter: níet informeert. Zes jaar na het uitbreken van de woekerpolis-affaire weet ik nog altijd niet of ik zo’n te dure verzekering heb, laat staan of ik in aanmerking kom voor compensatie.
Mijn verzekeringsmaatschappij beloofde mij daarover in 2009 uitsluitsel te geven. Maar tot op de dag van vandaag verkeer ik in onzekerheid. Het enige dat ík kreeg waren uitstelbrieven.
Klant centraal stellen
Ik zou u daar dus niet mee lastig vallen als ik de enige was. Maar ik ben niet de enige: 950.000 andere consumenten met een beleggingsverzekering weten nog niet of zij in aanmerking komen voor compensatie en al helemaal niet hoe hoog die dan is .
Dat is eigenlijk schandalig, als je bedenkt dat verzekeraars eind 2010 plechtig beloofden de klant centraal te stellen. Ik vond dat toen al een rare belofte, omdat het impliceert dat tot eind 2010 niet de klant maar iets anders centraal stond. De winst bijvoorbeeld. Of de bonussen van de directie.
Maar goed. Met ingang van 2011 staat de klant dus centraal. In een heuse code is neergelegd dat ‘de verzekeraar zijn klanten te allen tijde zorgvuldig behandelt’ en dat ‘de zorgplicht jegens de klant wordt verankerd in de cultuur van de verzekeraar’.
Natuurlijk is er ook een commissie die onderzoekt of iedereen zich hieraan houdt. Een eerste rapport constateerde dat ‘een aantal verzekeraars het idee heeft dat de code vooral bedoeld is voor anderen’.
Eerlijk over later
Erg bemoedigend klinkt dat niet. Het is alsof de verkeersdeelnemer gewoon 130 blijft rijden omdat die snelheidsbeperking vooral anderen geldt.
Sommige verzekeraars zijn eerlijk over later, de mijne is eerlijk over nu. Mijn verzekeringsmaatschappij geeft ronduit toe de code niet volledig na te leven. Bij hem staat de klant pas ‘uiterlijk 2014’ centraal.
Misschien dat ik tegen die tijd ook weet of mijn beleggingsverzekering te duur is en ik in aanmerking kom voor compensatie. Ik hoop oprecht dat u het al eerder hoort. En anders maak ik er een verhaal van.
