Falend beleid
Voorzitter Bernanke van de Federal Reserve staat onder enorme druk. Dat is bekend. Niet bekend is of er veel druk op hem wordt uitgeoefend om af te treden. Dat is niet zo vreemd. Wat er in de bestuurskamer van grote ondernemingen gebeurt blijft doorgaans geheim. Zelf laat de man ook niets merken. Hij blijft stoïcijns de boodschap uitdragen die hij ooit verkondigde. Als het moet, zo zei hij ooit, strooi ik met een helikopter bankbiljetten uit over geheel Amerika. We gaan het waarschijnlijk meemaken.
Aardige man
Hoewel geen begenadigd spreker komt Bernanke vriendelijk, zelfs een beetje bescheiden over. Als voorzitter gedraagt hij zich eerder als een duif dan als havik. Dat er tussen centrale bankiers veel wordt besproken ligt voor de hand. Van milde onenigheid was onlangs sprake toen zeven van de zeventien stemgerechtigde leden van de Raad van Bestuur van de Fed zich uitspraken tegen nieuwe vormen van geldverruiming, in de volksmond QE2 genoemd. De angst voor een monetaire crisis met de dollar als episch centrum is de laatste maanden fors gestegen en dat is geen wonder gelet op de nog altijd openstaande geldkraan. Van enig terugdraaien van het ‘big spender behavior’ van de Fed is geen sprake. Alles gaat gewoon door.
Pijnbestrijding
De acties van het recente verleden hebben geen noemenswaardig effect gehad en dat maakt het zo merkwaardig dat zowel de beurzen als de Amerikaanse bevolking positief reageerden op zijn recente aankondiging onconventionele maatregelen te zullen nemen als en wanneer die nodig mochten blijken. Fijntjes zei hij daarbij dat er voldoende instrumenten ‘over’ waren om de crisis te blijven bestrijden. Het was alleen niet zeker of de voordelen van nieuwe acties de nadelen zouden overtreffen. Een nadenkertje. Dit slappe verhaal lijkt een beetje op de dronken matroos die eerst zijn zieke arm afhakt met een botte bijl om vervolgens het bloeden te stelpen met behulp van een snijbrander. Alles uiteraard met de beste bedoelingen. De kapitein staat erbij en kijkt ernaar.
Achterkamertjes
Het blijft bijzonder dat voorzitter Bernanke niet hoeft af te treden. Om zijn hoofd wordt wél gevraagd, maar niet nadrukkelijk. Slechts de verenigde Amerikaanse pers probeert via een eigen variant van de wet op het (semi-)openbaar bestuur inzicht te krijgen in het beleid van de Fed. Eerst werden natuurlijk alle mogelijke juridische en beleidsmatige barrières daartegen opgeworpen –door de Fed- maar nu ziet het er toch naar uit dat de billen binnenkort bloot zullen moeten. Dat wordt zeker een tweede Wikileaks.
Winners and losers
Dat voorzitter Bernanke de geschiedenis in gaat staat wel vast. Ófwel zal op hem worden teruggezien als de enige échte leider die de westerse economie van een zeker ondergang wist te redden, óf hij wordt veroordeeld als leider van een criminele organisatie en gaat op die manier de cel en de boekjes in. Meer fundamenteel roept het gedrag van voorzitter Bernake telkens weer de vraag op naar wat goed of slecht leiderschap is.
Leiderschap
Wie heeft eigenlijk de leiding in deze crisis? Bernanke? Geithner? Summers? Obama? De onduidelijkheid die daarover is doet de economische zaak geen goed. Een leider is iemand die weet waar het naar toe moet. De Fed heeft echter laten zien het ook niet te weten. Er wordt maar wat gedaan. In de hoop dat het effect heeft. Precies dát is kernmerkend voor deze crisis. We zijn in een situatie terecht gekomen waarin iedereen maar wat doet en niemand elkaar meer begrijpt. Verwarring alom. Wil de echte leider nu opstaan?
René Tissen
Wat vindt u van de column? Geef uw mening:
©RTLZ.nl