Vriend of vijand
Morgen begint het staatsbezoek van president Hu Jintao van China aan de Verenigde Staten. Kennelijk is Hu in een overwinningsstemming. Van te voren heeft hij duidelijk laten weten geen enkele heil meer in de dollar te zien. Die heeft wat hem betreft zijn langste tijd gehad en heeft als reservemunt afgedaan. Van je vrienden moet je het hebben. Ook de onderwaardering van de yuan ten opzichte van de dollar –zo’n 40%- deert hem eigenlijk niet. Daarom niet, zou ik willen beweren.
Klare taal
Glimlachend moet president Hu Jintao kennis hebben genomen van de internationale berichtgeving over zijn wereld schuldenaanpak. China leent inmiddels méér geld aan noodlijdende landen dan de Wereldbank. Ook de opmerkingen van de president over de Federal Reserve zijn niet mis te verstaan. Hij spreekt van dom beleid dat vroeg of laat in chaos moet eindigen. Vroeger noemde je dat de ongeoorloofde inmenging in het binnenlands beleid van een land. In eigen huis bereidt hij plannen voor om de yuan op korte termijn internationaal uitwisselbaar te maken.
Koude oorlog
De agenda van de komende topontmoeting met president Obama staat vol van agressieve plannen en politieke retoriek. Tegelijkertijd roept president Hu Jintao de Amerikanen op om hun koude oorlog – die van Minister Geithner van Financiën- richting China nu snel te beëindigen. Het gevecht om de wereldhegemonie lijkt in een beslissende fase terecht te zijn gekomen, ten gunste van China. Ik constateer tegelijkertijd dat niemand hier wakker van ligt. Sterker nog, wij blijven ons superieur voelen ten opzichte van China, zozeer zelfs dat niemand wil inzien dat het westen momenteel faalt.
Zelfbeeld van het westen
Ten eerste omdat wij maar niet willen begrijpen dat de huidige aanpak van de economische crisis leidt tot méér, in plaats van minder ellende leidt, zowel in Amerika als Europa. Weliswaar zijn de verschillen in aanpak tussen Amerika en Europa levensgroot en zelfs tegenovergesteld, toch blijven wij naïef vertrouwen op de toekomst. De beurzen vertellen ons dat het goed gaat en wij happen graag in deze koek. China kijkt hier een beetje lacherig naar, want weet wel beter. De Chinezen realiseren zich maar al te goed dat een land –welk land dan ook- nooit de middenklasse van de bevolking moet laten bloeden voor de fouten van de elite. Ook in China is dat een recept des doods, van de politieke dood welteverstaan.
Blaffen, maar niet bijten
Ten tweede doen wij de huidige Chinese opstelling af als spierballentaal, namelijk van een blaffende hond die toch niet bijt. Wij blijven hardnekkig geloven dat de Chinezen zich hard in de eigen vingers zullen snijden als ze aan het westerse belang komen en dat is in mijn ogen een gevaarlijke stelling. Natuurlijk is er sprake van een politiek spel. Maar wel eentje met vuur.
Brazilië
Ten derde onderschatten wij het draagvlak dat China in de wereld heeft als het gaat om Amerika. Brazilië doet bijvoorbeeld graag mee aan ‘dollar-bashing’ en vindt het eigenlijk wel prettig om als BRIC-land een deuntje mee te kunnen blazen in het huidige wereldgevecht om de hegemonie. Brazilië wed graag op het juiste paard. Want daar worden vriendschappen mee gesmeed en China houdt van vrienden.
Doemdenken?
Is er sprake van een wereldoorlog om de macht? Worden binnenkort strategische posities van landen onder financiële dwang geherschikt? Ik acht de kans zeker aanwezig. Alles wijst erop. Maar waarschijnlijk wordt het westen niet met één grote klap onthoofd, maar via het langzame –maar even venijnige- gif van de onoplosbare crisis. Tenzij er dus een échte – zelfs principiële- oplossing komt voor de huidige toestand, zie ik de toekomst met enige somberheid tegemoet. Het spreekt van wijs beleid als er nu een wereldschuldenconferentie georganiseerd zou worden waarin het westen zichzelf strak in de ogen kijkt en eendrachtig aan een oplossing werkt. Eendracht maakt macht. Zeker richting China.
P.s. zo’n oplossing moet de westerse middenklasse als centrale uitgangspunt nemen.René Tissen
Wat vindt u van de column? Geef uw mening:
©RTLZ.nl