Schijntje of dure grap
Dit weekeinde meldde Spanje zich dan eindelijk bij Europa met het verzoek om financiële steun voor de eigen banken. Eigenlijk verzocht Spanje niets. Het land werd dwingend uitgenodigd om onder de paraplu van het EFSF te schuilen. Volgens het IMF gaat het om een luttele 40 miljard euro. Te overzien dus. Europa smijt er echter meteen 100 miljard euro tegen aan. Nog steeds een schijntje. Want twee jaar geleden was al bij de Europese regeringsleiders bekend dat een volledige bailout van Spanje 400-500 miljard euro zou gaan kosten. Even ter vergelijking, de totale reddingskosten voor Griekenland schommelen ergens ten noorden van 350 miljard euro. Zeker weten doet niemand het. Europa is de tel kwijt.
Na U
Vrijwel onmiddellijk na het verzoek van Spanje moet er paniek zijn uitgebroken in het kabinet Monti van Italië. Daar vreesde iedereen het ergste en dat is inderdaad gebeurd. Vanaf vandaag is Italië een tikkende tijdbom geworden. Voor de Italianen is het verloop van de crisis geheel voorspelbaar geworden. Alleen is het nog de vraag wanneer de bedelhand ten behoeve van de banken opgehouden moet worden. Halen burgers in Italië ondertussen hun geld van de bank? Nou en of.
Goed voorbeeld doet goed volgen
Even voorspelbaar was de eerste reactie van de Ieren. Toen bekend werd dat Spanje waarschijnlijk hulp gaat krijgen zonder dat het een straf beleid van bezuinigen moet gaan voeren, begon de Ierse tijger om het hardst te brullen dat het ook een herziening van de voorwaarden wil. Gelijk hebben ze. Ironisch is het dat Spanje dit weekeinde naar alle waarschijnlijkheid de Griekse oppositieleider Tsipras van de uiterst linkse coalitie Syriza aan de overwinningszege in Griekenland heeft geholpen. Tsipras wil én kan wijzend naar Spanje de hulpverlening aan zijn land heronderhandelen, zonder uit de euro te hoeven stappen. Wat zal Tsipras Spanje dankbaar zijn.
Bezweringsformule
Langzamerhand begint ook duidelijk te worden waar al het steungeld voor Zuid-Europa vandaan moet gaan komen. Via een toverformule die er als volgt uitziet.
EFSF + ESM = (ESB + BL) + EO
Deze bezweringsformule voor de crisis spreekt bijna voor zichzelf, ook al wil niemand eraan en is het resultaat ronduit crimineel. Maar als je Europa bent mag dat laatste. Het komt er op neer dat het EFSF en het ESM over niet al te lange tijd samengevoegd zullen gaan worden en omgevormd tot een Europese Schuldenbank ( ESB). Die zal vervolgens van een banklicentie worden voorzien waardoor(tromgeroffel) er Euro Obligaties kunnen worden uitgegeven. Een fraai staaltje van de grote verdwijntruc. Nu wijst iedereen deze ontwikkelingsgang nog af. Vooral de ECB. Want die krijgt er een geduchte concurrent bij.
Wijsneuzen
Blijft de vraag of Zuid Europa nog gered kan worden. Dat kan alleen als Noord Europa zich ook voor schuldhulpverlening meldt. Ook de noordelijke lidstaten kunnen dan profiteren van de nieuwe schuldenbank door even zo vrolijk Euro Obligaties uit te geven. Er zijn zelfs al wijsneuzen in de Europese Commissie die van mening zijn dat er Euro Obligaties met een looptijd van 30-100 jaar, misschien wel eeuwigdurend, moeten komen. Ik ben hier ongebruikelijk (en niet graag) cynisch over. Wat een waanzin.
Op weg naar nergens
Eigenlijk weet niemand hoe het nu verder met Europa moet. Een economische oplossing is er niet (te weinig productief en nauwelijks concurrerend behalve tegen elkaar), een financiële oplossing is er niet (want belastingen zijn volksvijand nummer 1 geworden), een politieke oplossing is er niet (niemand wil in het zinkend schip blijven, maar eveneens niemand wil in de sloepen) en ook een sociale oplossing is er niet want in Europa geldt nadrukkelijk dat de een zijn brood de ander zijn dood is.
Banken blij, burgers boos
Verwacht mag worden dat de financiële markten de hulpvraag van Spanje krachtig zullen belonen met stijgende beurskoersen. De banken worden immers gered en welke belegger is daar nou niet blij mee? Andermaal wordt bevestigd dat er door de schuldencrisis twee geheel van elkaar gescheiden werelden zijn ontstaan. Enerzijds de wereld van banken, beurzen en bedrijven. Anderzijds die van werken, wonen en welbevinden. De kloof daartussen is enorm en zal nog tot de nodige spanningen leiden. Grote spanningen zelfs.
