Meeting Gavin DeGraw

Sinds hij met zijn megahit I Don’t Want To Be de internationale (en Nederlandse) hitlijsten bestormde, mag Gavin DeGraw zich met recht een ster noemen. Een eendagsvlieg is hij allerminst, want ook de tweede en derde single van de guitige Amerikaan met de gouden strot (‘Follow Through’ en ‘Chariot’) bleken een succes.

Soundcheck
Als de deuren van Paradiso openzwaaien en de negen Idols binnendruppelen, is de band van Gavin al druk bezig met de soundcheck. De kandidaten beginnen als vanzelf te swingen op de werkelijk oorverdovende beats.

Een klein kwartiertje later komt de Amerikaan zelfverzekerd en glimlachend tevoorschijn. Hij wordt begroet met een hartelijk applaus en schudt iedereen de hand. Gavin probeert bovendien de namen van de Idols uit te spreken, en hoewel hem dat aardig lukt voor een Engelstalige zanger, breekt hij zijn tong over Aisata’s naam. “Hoi, leuk om jullie te ontmoeten, al spreek ik geen woord Nederlands. Sorry!”, lacht hij in de camera. “En ehh… wat gaan we eigenlijk doen? Oh ja, de soundcheck! Nou, jullie zijn hierbij uitgenodigd om te blijven kijken. Als je er niks aan vindt: de catering is die kant op”, grapt hij, wijzend naar de klapdeuren van de Amsterdamse poptempel.

Vragenuurtje
Hij springt snel achter zijn piano, zet zijn pet recht en start een nummer. Als de band drie liedjes heeft gespeeld, nodigt hij de Idols uit om bij hem op het podium te komen. Die uitnodiging wordt gretig geaccepteerd en binnen een mum van tijd is het gezellig druk rondom de vleugel van Gavin.

“Zo, ik schaam me eigenlijk een beetje omdat ik geen Nederlands spreek. Ik heb wel een Nederlandse bassist, dus die is de boel voor mij aan het vertalen geweest”, grijnst Gavin ontspannen. Raffaëla maakt meteen van de mogelijkheid gebruik om hem ‘Ik hou van jou’ te leren, wat bij de Amerikaan zelfs zorgt voor een verlegen schouderophalen en rode wangen.

“Wie is jouw idool?”, vraagt Maaike aan Gavin. “Ik was vooral een Beatles-fan”, aldus Gavin. “Maar ook Billy Joel en Van Morrison vind ik helemaal te gek. En in mijn tienerjaren luisterde ik graag naar klassiekere muziek zoals van Ray Charles, Otis Redding en Stevie Wonder.

Godfather
William vraagt zich af hoe het was voor Gavin om Clive Davis te ontmoeten, de Amerikaanse muziekgrootheid die eerder al artiesten als Alicia Keys, Mario, Janis Joplin, Whitney Housten en Rod Stewart ontdekte en groot maakte. “Leuk dat je dat vraagt”, zegt hij. “Ik had namelijk mijn huiswerk niet gedaan, en wist niet echt hoe groot en belangrijk hij was toen ik werd uitgenodigd om voor hem te komen spelen. Ik was dus lang niet zo zenuwachtig als ik had moeten zijn, maar op de één of andere manier voelde ik me toch geïntimideerd. De mensen om hem heen behandelden Clive namelijk met enorm veel respect en door de manier waarop hij beweegt, leek het net of ik in een scène van de Godfather was gestapt.”

”Kijk je wel eens naar andere artiesten als je zelf liedjes schrijft?”, vraagt Serge. “Zelden, al spiek ik wel eens als ik zonder inspiratie zit”, bekent Gavin. “Dan kijk ik naar hoe zij zich op het podium presenteren en waar ze over zingen, in de hoop zelf weer een aanknopingspunt te vinden.”

Drug
“Kun je ons, als beginnende artiesten, misschien wat tips geven?”, vervolgt Aisata. “Je wil advies? Lachen, ik weet vaak zelfs niet eens wat ik zelf aan het doen ben”, grapt Gavin. “Ik heb de briljante formule ook nog niet gevonden, maar goed, even serieus: voorafgaand aan een optreden doe ik niets speciaals. Ik hoef geen speciale kleuren in mijn kleedkamer of speciale soorten snoepjes. Maar als het showtime is, probeer ik me altijd bewust te blijven van de locatie en het publiek. Ik betrap sommige artiesten erop dat ze hun eigen showtje opvoeren en daarbij vergeten dat je je soms aan moet passen om jouw optreden voor iedereen in de zaal de moeite waard te maken. Volg het publiek en niet het lijstje met nummers dat je gaat spelen”, adviseert hij, wijzend op de playlist voor het concert van die avond.

“Als je daarin slaagt, krijg je chemie met je publiek en dat is voor mij ook het allermooiste aan dit vak. Respons krijgen van je fans is fantastisch. Ik speel een liedje en zij klappen. Mooier kan het toch niet? Het is mijn drug”, zegt Gavin resoluut en met een twinkeling in zijn ogen.

Tough job
Aisata vraagt tenslotte wat Gavin vindt van programma’s als Idols. Voor het eerst die middag oogt de zanger serieus en antwoordt hij oprecht: “Het is een geweldige kans voor ambitieuze zangers en zangeressen die geen instrument bespelen. Ik weet hoe lastig het kan zijn als je alleen kunt zingen, omdat je dan niemand hebt die jouw sound kan ondersteunen. Ik ken in New York een paar zangers die onwijs goed zijn, maar altijd problemen hebben om er geschikte muzikanten omheen te vinden. Dus ga je van deur tot deur, jarenlang voor niks optreden en wachten op die ene kans. It’s a tough job, dus wees ervan bewust dat jullie een buitenkans hebben gekregen.”

Met zijn negenen om de piano en Gavin achter de toetsen zingen ze samen zijn superhit “I Don’t Want To Be”. Hij heeft er duidelijk plezier in. “Top man”, roept hij als het nummer is afgelopen en hij opstaat om te gaan rusten. “Bedankt voor jullie komst. Ik hoop dat iedereen wint!”.